บทที่ 73

บทที่ 73

คนกลุ่มหนึ่งวางค่ายกลลง แล้วลงมือประลองฝีมือกับหุ่นเงาในลานฝึกอยู่รอบหนึ่ง

เยว่ฉางเกอยืนดูอยู่ด้านข้างด้วยท่าทางเบื่อหน่ายอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อแล้วเอ่ย "พอ ๆ"

"ฝึกมาถึงขั้นนี้ถือว่าคุ้นมือ การประสานสอดคล้องกันก็เข้าที่เข้าทางดีแล้ว เพียงแต่ครั้งก่อนพวกเจ้าอยู่ในแดนลับบ้านั่น ประสานงานกันได้ไม่เลวเลย แค่ปฏิกิริยาตอบสนองยังช้าไปหน่อย"

"น้ำแข็งดึงมาจากน้ำแต่ย่อมเย็นกว่าน้ำ ส่วนน้ำและดินต่างก็ให้กำเนิดไม้ และไม้ยังช่วยหนุนไฟ ความล้ำเลิศของห้าธาตุล้วนรวมอยู่ ณ ที่นี้ เมื่อพวกเจ้าใช้คาถาอาคม ก็จงคิดถึงการเกื้อหนุนซึ่งกันและกันไว้ให้เสมอ"

เยว่ฉางเกอทิ้งวาจาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไว้ นางนึกว่าตนเองชี้แนะจนบุญญาบารมีล้นเหลือแล้ว จึงหมุนตัวเบา ๆ เตรียมยกเท้าเผ่นหนีกลับไปเขียนหนังสือนิยายของนางต่อ

"ศิษย์อาเยว่ เรื่องถุงทองอะไรนั่นมันมากเกินไปนะเจ้าค่ะ" หร่วนหมิงจูเลิกคิ้วขึ้น "ท่านจะหนีไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ"

"จิ๊" เยว่ฉางเกอชะงักฝีเท้า หันกลับมามองด้วยความรังเกียจ "พูดราวกับว่าเจ้าเป็นคนควักกระเป๋าเองอย่างนั้นแหละ"

"ข้าแม้จะไม่มีเงินทองมากมาย แต่หากศิษย์อาหยุนเป็นคนจ่าย ก็เท่ากับศิษย์พี่หญิงของเราเป็นคนจ่ายนั่นแหละ"