บทที่ 72

บทที่ 72

ช่วงเวลานี้ ชิงโจวเสวี่ยแทบไม่ค่อยไปฝึกกระบี่ที่ยอดเขาหลัก หากแต่ใช้เวลาอยู่ร่วมกับหยุนซูเฉินเช้าค่ำ ฝึกกระบี่ด้วยกัน หรือบางครั้งก็ประลองกระบวนท่ากันบ้าง

นางถูกเถาวัลย์รัดพัน ทะลวงค่ายกลออกมา ทำซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้จนยิ่งคุ้นเคย และยามนี้ก็ได้ข้อคิดใหม่ ๆ

ชิงโจวเสวี่ยขบคิดวิเคราะห์วิถีกระบี่ขึ้นมาได้ชุดหนึ่ง ใช้มือเปล่ารวมพลังเป็นคมดาบ หวดกระบี่ออกไปหนึ่งครา จุดที่ปลายกระบี่ชี้ล้วนถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาทึบ ทำให้พืชพรรณทั้งปวงสูญสิ้นหนทางเติบโตซ้ำสอง แช่แข็งทุกสรรพชีวิต

หยุนซูเฉินพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง กลับรู้สึกว่ากระบวนท่านี้ใช้เป็นกระบวนท่าเริ่มต้นได้ดีที่สุด รากวิญญาณน้ำแข็งจะยิ่งคล่องตัวในยามหิมะโปรยปราย กระบี่ของนางจึงสามารถกุมความได้เปรียบแห่งภูมิประเทศไว้ทั้งหมด

ขุนเขานับพันไร้นกบิน ทางนับหมื่นไร้ร่องรอยมนุษย์

ยามนี้ชิงโจวเสวี่ยยังไม่บรรลุถึงขอบเขตนั้น ทว่ายามที่แทงกระบี่เย็นเยือกออกไป พื้นดินมักมีระลอกคลื่นราวกลุ่มเมฆลอยวน พลานุภาพรายล้อมรอบกาย ยิ่งดูคล้ายเซียนผู้หลุดพ้น

เมฆลอยหิมะ

เพื่อความสะดวกในการเรียกขาน ประกอบกับท่านอาจารย์ต้องการให้นางเขียนตำรากระบี่เล่มใหม่ขึ้นมา ชิงโจวเสวี่ยจึงตั้งชื่อสี่คำนี้ และจดบันทึกลงในกระดาษแผ่นเดียวกัน