บทที่ 71

บทที่ 71

ก้านธูปหนึ่งก้านจะมอดไหม้จนหมด ช่างรวดเร็วจริงเสียจริง

เมื่อในมือไร้ซึ่งกระบี่ ชิงโจวเสวี่ยก็งัดเอาวิชาความรู้ทั้งหมดที่มีออกมาใช้ แต่ก็ยังไม่อาจสร้างระลอกคลื่นที่ใหญ่โตอันใดขึ้นมาได้เลย ไอเย็นเยียบน่าเกรงขามรอบกายของนางแช่แข็งเถาวัลย์สีเขียวจนแข็งเปรี้ยง เท้าออกแรงเตะออกไปส่งเสียงกรอบแกรบแห้งแล้ง

สุดท้ายก็ยังคงไม่อาจเตะจนหักลงได้

ผ่านไปหนึ่งก้านธูป นางทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างของเถาวัลย์ตรงหน้าเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรองเท้าปักลวดลายประณีตคู่หนึ่งปรากฏแก่สายตา

นางหมดเรี่ยวแรง นอนราบลงกับพื้น พลางมองดูอีกฝ่ายด้วยอาการอ่อนระโหย

หยุนซูเฉินยืนอยู่เบื้องหน้าของนาง ทอดมองรอยแผลตื้นเขินบนผิวเนียนละเอียดที่ถูกบาด ทว่าเพียงชั่วพริบตานั้นก็ประสานสมานจนไร้ร่องรอย ส่วนแผลที่ลึกขึ้นมาหน่อยก็หยุดเลือดด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และก่อเกิดเนื้อเยื่อใหม่ขึ้นมา

นางยื่นมือโค้งกายลงไปลูบไล้จุดที่เพิ่งมีเลือดไหลบนข้อมือของศิษย์ ซึ่งตอนนี้เรียบเนียนสนิทไม่มีที่ติจริง ๆ

"ร่างกายเช่นนี้ของเจ้า อย่าได้เอ่ยถึงเป็นอันขาด และอย่าให้ผู้อื่นล่วงรู้เด็ดขาด จำไว้หรือไม่" หยุนซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะชักมือกลับ

"อืม"