บทที่ 70

บทที่ 70

วันนี้อากาศอบอุ่น หญ้าเขียวขจีใต้พื้นดินล้วนผุดขึ้นมาจนหมด เผยให้เห็นสีเขียวขจีชุ่มชื้นตา ชวนมองยิ่งนัก

ช่วงนี้สีหน้าของหยุนซูเฉินดีขึ้นมาก พอฟ้าเปิดออกนางก็จะไปนั่งอยู่ ณ จุดที่สบายที่สุดใต้ต้นฮวยแก่ เอนกายกึ่งนอนอ่านหนังสือ หรือไม่ก็เฝ้ามองศิษย์รักร่ายรำกระบี่

หยุนซูเฉินเจ็บป่วยไปคราหนึ่ง หลังจากนั้นก็ยังคงบอบบางอยู่หลายเดือน ชิงโจวเสวี่ยเป็นห่วงนาง จึงไปลาหยุดกับเจ้าสำนักอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ทั้งยังย้ายการฝึกกระบี่มาไว้ที่ยอดเขาเฮ่ออีโดยตรง

ตำรากระบี่เล่มกุยอีนี้มีทั้งหมดเจ็ดกระบี่ ถือเป็นรากฐานสำคัญ นางฝึกฝนตั้งแต่อายุสิบสี่จนถึงอายุยี่สิบเอ็ด พอดีพอดิบกับการฝึกฝนมาเจ็ดปีเต็ม ในด้านกระบวนท่าจึงมีความเชี่ยวชาญอย่างยิ่งยวดแล้ว หลับตาก็ยังสามารถใช้กระบี่ออกมาได้ เจตจำนงที่แท้จริงบางส่วนภายในนั้น ดูเหมือนว่าจะเริ่มมีความเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน

แสงอรุณยามวสันต์ทอประกายระยิบระยับบนคมกระบี่อันสว่างวาววับ ยามที่นางแทงและม้วนกระบี่ คลื่นระลอกเล็ก ๆ ก็สะท้อนออกมาจากตัวกระบี่ขนาดเล็กนั้น งดงามจับตาเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อตั้งท่าจบกระบวนท่าสุดท้าย นางก็สะพายกระบี่ไว้ด้านหลังแล้วยืนตรง แผ่นหลังตั้งตรงมั่นคง ยามนี้ไม่มีลมพัด ผ้าอาภรณ์สีขาวจึงไม่ไหวติง ราวกับต้นสนเขียวชอุ่มท่ามกลางหิมะโปรยปราย