บทที่ 69

บทที่ 69

ชิงโจวเสวี่ยยกถ้วยยามาในชั่วพริบตา ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่ง แมวลายไถลตัวหนีไปจากริมขา หางยังวาดเกี่ยวบานประตูไว้พอดี

นางวางถ้วยยาลงราบข้างกายอย่างระมัดระวัง ก่อนจะประคองหยุนซูเฉินให้ลุกขึ้น ตอนนี้ออกแรงประคองอยู่บ้างด้วยความที่หยุนซูเฉินอ่อนปวกเปียกแนบติดร่างนาง ราวกับเส้นบะหมี่ที่ตักขึ้นมาไม่ไหว

สุดท้ายนางก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฝืนร่างกายลุกขึ้นนั่งมาหน่อย ระหว่างแผ่นหลังกับหัวเตียงจึงถูกรองด้วยครึ่งหนึ่งของตัวศิษย์อย่างรวดเร็ว ทำให้นางพิงได้อย่างสบาย

เมื่อชิงโจวเสวี่ยหยิบยาขึ้นมา ความเย็นเยียบที่เอ่อล้นบนฝ่ามือก็ทำให้ยาอุ่นลงอย่างรวดเร็ว จนพอดีที่จะดื่มได้

นางควานหาในแหวนมิติ ยามป้อนยาให้ก็ยังไม่ลืมป้อนผลไม้เชื่อมอีกเม็ด

หยุนซูเฉินรู้สึกว่าโคนลิ้นขมปร่าก่อน จากนั้นจึงเป็นรสหวานชุ่มคอที่คุ้นเคย

หากชีวิตคนเราเป็นเช่นนี้ด้วย เริ่มจากขมแล้วค่อยหวาน เช่นนั้นคงจะดียิ่งนัก ตรงส่วนที่ขมขมวดคิ้วเล็กน้อยชั่วครู่ รอจนความขมผ่านไปความหวานมาเยือน ส่วนที่หวานจึงจะเลี่ยนจนเกินพอดีไม่ได้

นางคิดเช่นนั้นอย่างไร้เหตุผล ขยับเข้ามาแนบชิดนางยิ่งขึ้น