บทที่ 65

บทที่ 65

เถาไม้ที่เจริญเติบโตอย่างหนาแน่นหยั่งรากลงในดินแดนรกร้าง ซ้ำยังผลิดอกสีขาวบริสุทธิ์ออกมา ห้อมล้อมพวกเขาไว้ตรงกลาง นับเป็นความมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง

ระบบรากอันใหญ่โตช่วยยึดตรึงดินใต้ร่างของหร่วนหมิงจูและนักกระบี่ผู้นั้นไว้โดยไม่รู้ตัว หน่อไม้ดินที่พุ่งทะลวงจึงมีความเร็วลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งสนิทในท้ายที่สุด

ยามที่เปลวเพลิงโหมกระหน่ำกลืนกินกลีบดอกสีขาวราวกับหิมะ ลามเลยผ่านก้านเรียว และไต่ขึ้นสู่ลำต้นของไม้จริง ๆ เปลวไฟก็ยิ่งลุกโชนรุนแรงยิ่งขึ้น

ความรู้สึกยามถูกเปลวเพลิงกลืนกินนั้นร้อนระอุจนทำให้อีกฝ่ายหายใจติดขัด เส้นผมถูกเผาไหม้จนเกรียมไปแถบหนึ่งในทันที

รากวิญญาณไฟหาได้มีความหวาดกลัวต่อเปลวเพลิงอันร้อนระอุไม่ เปรียบประดุจหงส์ที่กำลังคืนชีพจากกองเพลิง ยามที่คู่ต่อสู้เริ่มอ่อนแรงลง หร่วนหมิงจูจึงรุกไล่ทีละก้าว กระทั่งปล่อยหมัดฮุกเสยเข้าใส่จนคู่ต่อสู้มึนงง จากนั้นจึงคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ คว้าป้ายแสดงตัวตนมาได้ แล้วพลิกมือขว้างออกไปด้านหลัง ซึ่งมีชิงโจวเสวี่ยรับไว้ได้อย่างมั่นคง

ลูกศรอีกดอกพุ่งแหวกอากาศตรงเข้ามาหาชิงโจวเสวี่ย เฉียดผ่านแขนเสื้อสีขาวสะอาดของนางไป ทว่ากลับเฉือนเสื้อผ้าจนขาดวิ่นเป็นรอยหลายแห่ง แสดงถึงความคมกริบได้เป็นอย่างดี