บทที่ 64

บทที่ 64

"ได้หยกนี้มาแล้วยังไม่พอ เราต้องเดินทางกลับทางเดิม เดินไปยังทางออกตอนที่เข้ามา"

พวกนางไม่ควรอยู่นาน ในป่าทึบแห่งนี้สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าผู้คนแว่วมาแต่ไกลได้ทุกเมื่อ ที่นี่ไม่ได้กว้างขวาง หากมีคนซุ่มโจมตีในที่มืดเพื่อแย่งชิงสมบัติ จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

หลายคนเก็บกวาดสิ่งของ เดินผ่านทุ่งหญ้า และมุ่งหน้าสู่ทะเลทรายอีกครั้ง ปราณวิญญาณถูกเจือจางลงทีละน้อย ร่างกายเริ่มกลับมาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนแรกพวกนางไม่ได้ครอบครองของล้ำค่า เดินทางมาตลอดทางจึงเพียงแค่ต้องระวังสัตว์ร้ายจู่โจม ตอนนี้นอกจากต้องระวังสัตว์ร้ายแล้ว ยังต้องคอยระวังเพื่อนร่วมสำนักคนอื่นอยู่ตลอดเวลาด้วย ดูเหมือนพวกนางจะรู้สึกว่าทุกก้าวที่เดินลงไปนั้นไม่มั่นคงเอาเสียเลย ทว่าในทะเลทรายทัศนียภาพกว้างไกล แค่กวาดสายตามองไปแล้วไม่เห็นผู้ใดในความเวิ้งว้าง ในใจยามนี้ก็มักจะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

เวลานี้เป็นเวลากลางวัน หมาป่าทรายจะไม่หากินในช่วงเวลานี้ ความกังวลด้านนี้จึงค่อย ๆ จางหายไป หลายคนล้อมรอบชิงโจวเสวี่ยไว้ ซึมซับไอเย็นรอบตัว ความตึงเครียดในป่าทึบก่อนหน้านี้ผ่อนคลายลง ตอนนี้กลับรู้สึกว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม อารมณ์ผ่อนคลาย ฝีเท้าจึงพลอยเบาสบายตามไปด้วย