บทที่ 63

บทที่ 63

หลินสวินเจินกับชิงโจวเสวี่ยรอคอยอยู่ภายนอกเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เห็นรังไหมเส้นใยของหร่วนหมิงจูกระดิกไหวเล็กน้อย

นางใช้เท้าถีบเส้นใยที่พันธนาการไว้ออกจนกระเด็น เบื้องหน้าปรากฏแมงมุมทอฝันแปดตาประจันหน้า หร่วนหมิงจูตกใจจนแทบจะใช้เท้าถีบมันออกไป โชคดีที่หลินสวินเจินและชิงโจวเสวี่ยช่วยกันคว้าแขนลากตัวนางออกมาเสียก่อน

"อย่าไปเตะมันนะ ไป๋ซูยังอยู่ในรังไหมนั่น!"

หลินสวินเจินเอ่ยถาม "เจ้าพบเจอสิ่งใดเข้า? เหตุใดจึงใช้เวลานานนัก?"

หร่วนหมิงจูลากเส้นใยที่ติดอยู่บนใบหน้าออก ตบมือด้วยความนึกรังเกียจ "เรื่องราวสมัยเด็กนิดหน่อย แสดงได้เหมือนจริงเสียเหลือเกิน ทำให้ข้าต้องกลับไปใช้ชีวิตที่ยากลำบากรอบหนึ่ง เจ้าสิ่งนี้ช่างอัปมงคลสิ้นดี ข้าได้ยินเสียงคนเรียกตนเอง แล้วก็มองเห็น—"

"ค่อยพูดเรื่องนี้ทีหลังเถอะ" ชิงโจวเสวี่ยเอ่ยขัดขึ้น "เจ้าบอกว่าได้ยินคนเรียกตนเองอย่างนั้นหรือ?"

"ใช่ เอ๊ะ หรือว่าพวกเจ้าเป็นคนเรียก?"

หลินสวินเจินกับชิงโจวเสวี่ยสบตากัน แสดงว่าวิธีนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว พวกนางจึงรีบเฝ้ารออยู่ข้างกายไป๋ซู และเริ่มส่งเสียงเรียกชื่อของนางทีละคำ

หร่วนหมิงจูเข้าใจสถานการณ์ จึงรีบเข้าร่วมด้วยเช่นกัน