บทที่ 62

บทที่ 62

หลินสวินเจินฟื้นคืนสติขึ้นมา เบื้องหน้าไม่มีจวนหลิน และไม่มีกระทั่งถนนหนทาง มีเพียงรังไหมเส้นใยหนาเตอะชั้นหนึ่ง ซึ่งบัดนี้ได้ปริแตกออกแล้ว

นางรีบปีนออกมาจากตรงกลาง พบว่าชิงโจวเสวี่ยฟื้นขึ้นมาแล้วเช่นกัน อีกฝ่ายกำลังก้มหน้า ใช้กระบี่น้ำแข็งเขี่ยตัดเส้นใยที่พันธนาการข้อเท้าของตนเองออก

แมงมุมที่อยู่ด้านข้างกินแต่ซากศพที่ถูกห่อหุ้มตายอยู่ในรังไหมเท่านั้น สำหรับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่และรอดพ้นจากรังไหมออกมาได้ มันหาได้มีความสนใจแม้แต่น้อย มันยังคงขดตัวอยู่บนรังไหมอีกสองใบที่เหลือ เฝ้ารอให้พวกนางต้องตายอยู่ในภาพลวงตา

พวกนางไม่สามารถสังหารแมงมุมตัวนี้ได้ ทันทีที่มันดับดิ้น ผู้มีชีวิตที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในรังไหมย่อมไม่มีโอกาสรอดชีวิตหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

และนี่ก็คือจุดที่น่าปวดหัวของสัตว์อสูรประเภทนี้

หนทางที่จะหลุดพ้นจากภาพลวงตามีอยู่หลากหลาย เช่น ชิงโจวเสวี่ยใช้การฆ่าเพื่อบรรลุวิถี หรือเช่นหลินสวินเจินหลุดพ้นจากเส้นทางเดิม ดึงสติสัมปชัญญะของตนเองกลับคืนมา ทว่าทุกวิธีล้วนต้องอาศัยการรู้แจ้งด้วยตนเองเป็นหลัก บุคคลภายนอกดูเหมือนจะช่วยออกแรงให้ไม่ได้มากนัก

หลินสวินเจินหยุดยืนอยู่ ณ ที่แห่งนั้น คอยเฝ้ารังไหมของทั้งสองคน พร้อมกับจ้องมองประสานสายตากับเจ้าแมงมุมทอฝันตัวนั้นอยู่ไกล ๆ

ชิงโจวเสวี่ยปรึกษาหารือกับนางครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินคลำทางย้อนกลับไปตลอดสาย