บทที่ 61

บทที่ 61

เมื่อขอบสีแดงวงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยลับภูเขาทรายเบื้องไกล ก็ถึงเวลาออกเดินทางอีกครา

พวกนางพักผ่อนตลอดช่วงเที่ยงและบ่าย ในยามนี้รวบรวมเรี่ยวแรงจนเต็มเปี่ยม ฝีเท้าจึงพลอยมีความคล่องแคล่วขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เดินผ่านเนินทราย ลัดเลาะผ่านลำธารสายเล็ก ทุ่งหญ้าผืนย่อม และป่าทึบผืนใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตา

ที่นี่เอง

ปราณวิญญาณหนาแน่นขึ้นมาในฉับพลัน ราวกับพวกนางเป็นปลาคอแห้งที่อยู่บนหาดทราย ในที่สุดก็ถูกคลื่นลูกหนึ่งซัดพร่างพรายลงไปในน้ำ พลังวิญญาณในจุดตันเถียนที่เกือบจะแห้งเหือดมาตลอดหลายวันที่ฝืนทน ในที่สุดก็ได้รับการหล่อเลี้ยง ร่างกายทั้งร่างรู้สึกปลอดโปร่งสบาย ตัวเบาหวิวราวกับจะล่องลอยไปตามสายลม

"มาถึงที่นี่แล้ว ต้องระมัดระวังให้ดี" น้ำเสียงของหลินสวินเจินเบายิ่งนัก "คาดว่าผู้อื่นก็คงมาถึงที่นี่เช่นกัน หากมาถึงก่อนเรา ก็มีความเป็นไปได้ที่จะซุ่มโจมตี"

หากเป็นเช่นนั้นจริง ป่าทึบแห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับกรงขังที่เต็มไปด้วยภัยรอบด้าน

อากาศใต้ร่มไม้ ณ ที่แห่งนี้มีความชื้นสูง สามารถกลั่นตัวเป็นน้ำแข็งได้ ชิงโจวเสวี่ยหยิบก้อนหินรูปร่างค่อนข้างดีก้อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น ใช้สิ่งนี้เป็นแกนกลาง แล้วให้เกล็ดน้ำแข็งค่อย ๆ ปกคลุมทับลงไป ก่อนจะแผ่ขยายออกไปด้านหน้าและด้านหลัง จนกลายเป็นกระบี่น้ำแข็งเรียบง่ายเล่มหนึ่ง