บทที่ 58

บทที่ 58

พูดไปก็น่าประหลาด หยุนซูเฉินมักจะตอบนางทุกข้อสงสัยอย่างหมดเปลือก ไม่เคยปิดบังหรือกั๊กสิ่งใดไว้เลย ทว่ากับคำถามประโยคนั้น กลับไม่ได้รับคำตอบใด ๆ จากท่านอาจารย์

นางเอ่ยว่า "อย่าคิดฟุ้งซ่าน ตั้งใจบำเพ็ญเพียรเถิด"

ชิงโจวเสวี่ยเก็บความรู้สึกสับสนอลหม่านเหล่านั้นกลับลงไปในท้อง ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นไม่สนใจอยู่หลายวัน คิดดูแล้วความเศร้าโศกของนางก็คงจะตื้นเขินนัก หลังจากกังวลอยู่ชั่วครู่ นางก็คิดขึ้นมาได้เช่นนี้—อย่างน้อยที่สุดนางก็ยังคงรักและชื่นชอบท่านอาจารย์ได้จากก้นบึ้งของหัวใจ

แค่นี้ก็นับว่าไม่เลวแล้วกระมัง

เรื่องอื่น ๆ ย่อมไม่อาจไปบังคับฝืนใจ

อารมณ์ของนางสงบราบเรียบลงอีกครั้ง ทว่าคาดไม่ถึงว่าคำถามสบาย ๆ ของนาง กลับไปสร้างคลื่นลมในก้นบึ้งหัวใจของท่านอาจารย์ ปนเปด้วยความรู้สึกสารพัด ครุ่นคิดกังวลอยู่ตลอดทั้งวันกลัวว่าศิษย์ตัวน้อยของตนเองจะถูกคนอื่นหลอกลวงพาตัวหนีไป

เหล่าผู้ลี้ภัยที่ถูกรับเข้ามาในแดนไท่ชูไม่สามารถดื่มน้ำค้างเซียนกินเม็ดยาโอสถประทังชีวิตได้ จำเป็นต้องใช้ข้าวสารอาหารแห้งน้ำมันและเกลือ ภายในแดนไท่ชูไม่มีผู้ใดทำนาทำการเกษตร สิ่งของเหล่านี้จึงทำได้เพียงวานให้ผู้คนลงไปจัดซื้อที่เชิงเขา

การเหินกระบี่บินของชิงโจวเสวี่ยถือว่าค่อนข้างสะดวกสบาย นางกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องรับงานนี้ติดต่อกันทุกวัน เดินทางไปมาระหว่างตลาดรอบ ๆ แดนไท่ชูอยู่เป็นประจำ