บทที่ 59

บทที่ 59

หยุนซูเฉินกล่าวโดยไม่ตั้งใจ กลับทำให้ศิษย์รักตัวน้อยผู้มีคลังคำศัพท์อันน้อยนิดของนางบังเอิญตอบได้ตรงเผง ช่างเป็นเวลาสร้างวีรบุรุษเสียจริง สามวันต่อมา ชิงโจวเสวี่ยผู้ทำตัวสบอารมณ์ยอมแพ้ไปแล้วได้เปิดม้วนหัวข้อออกดู—หัวข้อนี้ถือว่าดีมาก เป็นการเขียนถึงผู้คนรอบตัว ดังนั้นจึงค่อนข้างกว้างขวาง

บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักต่างอยู่บนเขาเซียนมาเนิ่นนาน ไม่ได้พบหน้าบิดามารดาและคนในครอบครัวมาหลายปีแล้ว ผู้คนที่พบเจอในแต่ละวันก็ไม่พ้นเหล่าศิษย์ร่วมสำนักและผู้อาวุโสกับเจ้าสำนักไม่กี่ท่าน

หลังจากธูปสามดอกเผาไหม้จนหมด ก็ทำการส่งกระดาษคำตอบ

การประชุมยามเช้าประจำวันเป็นธรรมเนียมดั้งเดิมของแดนไท่ชู แม้ไม่มีเรื่องสำคัญอันใดก็ยังคงต้องจัดขึ้นตามระเบียบ บรรดาผู้อาวุโสหลังจากสอบถามสารทุกข์สุกดิบเรื่องความเป็นอยู่ของคนทั้งสำนักแล้ว บางครั้งก็เริ่มพูดคุยสังสรรค์กัน

ในช่วงเวลานี้ของทุกปี เจ้าสำนักมักจะนำกระดาษคำตอบของเหล่าศิษย์มาด้วยเสมอ โดยรวมแล้วมีอยู่สองขั้วสุดโต่ง คือไม่ยอดเยี่ยมจนถึงขีดสุดก็ย่ำแย่จนถึงขีดสุด เพื่อให้ท่านอาจารย์ทั้งหลายได้เปิดหูเปิดตา และถือเป็นเรื่องขบขันในวงสนทนายามน้ำชา