บทที่ 57

บทที่ 57

นางไร้ซึ่งความระแวงระวังต่ออีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง มีท่าทีราวกับยินยอมให้ตักตวงแต่โดยดี กระทั่งคำพูดหรือการกระทำที่ดูไม่รู้จักอาย หากทำออกมาแล้วก็ยังคงดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

อาจเป็นเพราะยังไม่ประสีประสาเรื่องทางโลกกระมัง จึงสามารถเอ่ยออกมาได้อย่างเปิดเผยโปร่งใสราวกับการดื่มน้ำกินข้าว

เหตุใดจึงต้องมาพบเจอกับแม่นางเช่นนี้เล่า

หยุนซูเฉินหลับตาลงเพื่อปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านในใจ ถอนหายใจเบาๆ ค้างท่าทางเช่นนั้นไว้ มองดูแสงจันทร์เคลื่อนย้ายขึ้นไปบนหน้าต่าง ก่อนจะเคลื่อนย้ายลงมาจากหน้าต่าง จนกระทั่งท้ายที่สุดก็ไม่ได้นอนหลับตลอดทั้งคืน

ในวัยเช่นนี้ การมีความรู้สึกหวั่นไหววูบวาบในทำนองนี้บ้างเป็นครั้งคราวก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่... มันกะทันหันเกินไปหน่อยเท่านั้น หยุนซูเฉินคิดอย่างมีสติ หรือก็อาจไม่ได้มีเป้าหมายที่นางเป็นหลักกระมัง

นางมักจะคุ้นชินกับการกระทำเช่นนี้อยู่เสมอ เมื่อใดก็ตามที่เรื่องราวล่วงเลยเหนือการคำนวณ นางก็จะขุดคุ้ยลึกลงไปถึงแก่นแท้ ด้วยเหตุนี้จึงมักสามารถมองการณ์ไกลไปได้ร้อยกว่าก้าว ไตร่ตรองรอบคอบ และไม่หวั่นเกรงต่อเหตุการณ์พลิกผันที่อาจเกิดขึ้นกะทันหัน

วันต่อมา ชิงโจวเสวี่ยแปลกใจที่ตนเองนอนหลับยาวนานกว่าปกติเล็กน้อย ทว่าท่านอาจารย์กลับตื่นแต่เช้าอย่างผิดวิสัย นางลืมตาขึ้นแล้วเอื้อมมือไปคลำหาบริเวณข้างเตียง กลับสัมผัสโดนเพียงผ้าห่มที่หลงเหลือไว้เพียงไออุ่นเท่านั้น