บทที่ 56

บทที่ 56

ยอดเขาหวงจง

ผู้อาวุโสเยว่กำลังใช้ชีวิตอย่างสำราญและมัวเมา นางเอนกายพิงรังของตนเองพร้อมกับฟังศิษย์ตัวน้อยหน้าตาน่ารักหลายคนบรรเลงพิณมั่วซั่ว ศิษย์ตัวน้อยเหล่านั้นดีดเสียงเพลงคล้ายคลึงอยู่ครู่หนึ่งแต่กลับไม่เล่นต่อ กลับพากันมองนางด้วยสายตาวิงวอนแล้วเอ่ยว่า "ท่านอาจารย์ หิวเจ้าค่ะ"

พอได้ยินเช่นนั้น เยว่ฉางเกอก็ของขึ้นทันที นางลืมตาขึ้นถลึงมองพวกนาง "ไม่ได้สอนให้พวกเจ้าตั้งใจบำเพ็ญ ละเว้นธัญญาหารให้เร็วหน่อยหรอกหรือ"

เหล่าแม่หนูน้อยยิ่งทำหน้าพองลมด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "กินไม่อิ่ม ไม่มีแรงบำเพ็ญเจ้าค่ะ"

เยว่ฉางเกอหาได้สะเทือนใจไม่ นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

จู่ ๆ ก็มีก้อนแป้งน้อยคนหนึ่งเริ่มปล่อยโฮออกมา ราวกับไส้ขนมบัวลอยที่ทะลัก จากนั้นเหล่าก้อนแป้งน้อยทั้งกลุ่มก็พากันส่งเสียงร้องไห้งอแงเสียงดัง เสียงสะอื้นไห้เหล่านั้นดังสนั่นราวกับภูเขาถลาย

เดิมทีเยว่ฉางเกอเป็นผู้ฝึกวิชาสายเสียง หูย่อมไวต่อเสียงเป็นพิเศษ ชั่วพริบตานี้เสียงมารก็แว่วเข้าหูจนปวดหัวยิ่งนัก