บทที่ 54

บทที่ 54

แต่หากเป็นเพราะเหตุนี้ มีอยู่จุดหนึ่งที่ดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล—ศิษย์ยังคงใจเต้นระรัวยามได้เข้าใกล้เสียด้วยซ้ำ

เพราะเหตุใดกัน

หางคิ้วของหยุนซูเฉินขมวดมุ่นเล็กน้อย ชั่วขณะถึงกับคาดเดานางไม่ออก จนลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

แม้ชิงโจวเสวี่ยไม่ได้มองนาง แต่หางตาก็มักจะแอบเหลือบมองหลุดรอดไปตกอยู่บนร่างหยุนซูเฉินอยู่หลายส่วน นางแต่ไหนแต่ไรเป็นคนอารมณ์ไม่ครึ่งๆ กลางๆ หากไม่มองก็คือไม่มองเลยแม้แต่น้อย ไม่มีทางมีเรื่องทำทีคล้ายกำลังมองเช่นนี้เป็นอันขาด

ชิงโจวเสวี่ยไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงเป็นเช่นนี้ นางดึงความเพียรพยายามอันยากลำบากจากการบำเพ็ญสิบเอ็ดปีออกมา ใช้มีดเล่มเล็กควักก้อนความกระวนกระวายในใจออกไปทั้งเป็น

นางท่องคัมภีร์ชิงจิ่งในใจเงียบๆ แล้วหลับตาลง

เมื่อเบื้องหน้ามองไม่เห็น นางนึกว่าตนจะสามารถตัดขาดความรบกวนทั้งปวงได้

คาดไม่ถึงเลยว่าโครงร่างที่จินตนาการขึ้นในความมืดมิดยามหลับตา กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นมาเสียกว่าเดิม

หากสิ่งที่สายตาสองข้างมองเห็นยังพอควบคุมได้ แต่ความปั่นป่วนบางอย่างในก้นบึ้งของหัวใจ กลับไม่ใช่ว่าอยากจะปัดเป่าให้หายไปก็ปัดเป่าได้ตามใจชอบ มิหนำซ้ำยังทำให้ผู้คนถูกลูบไล้จนเกิดรอยยับย่นขึ้นทั่วทุกสารทิศ