บทที่ 53

บทที่ 53

"เจ้าถังหูลู่พอดูแล้วน่ากินถึงเพียงนั้นเชียวหรือ" หยุนซูเฉินเอียงหน้าถาม

"สีสันแดงก่ำ เคลือบน้ำตาลหนาเตอะ" ศิษย์ตัวน้อยผู้ไร้ซึ่งความพลิกแพลงวิเคราะห์อย่างจริงจัง "หากเทียบกับถังหูลู่ที่เคยเห็นมาในอดีต ก็นับว่าน่ากินอยู่จริง"

นางดึงสายตาของตนกลับ ในที่สุดก็มองไปยังหยุนซูเฉิน "ของกินตลอดทั้งถนนสายนี้ ดูท่าจะน่ากินกว่าแถวเชิงตีนเขาแดนไท่ชูเสียอีก ท่านอาจารย์ พวกเราเดินมาถึงที่ใดกันแล้ว"

หยุนซูเฉินเหลือบมองนางอีกครา "มัวแต่ห่วงกินจนเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเดินมาถึงที่ใดแล้ว ไม่กลัวว่าอาจารย์จะหลอกพาเจ้ามาขายทอดบ้างหรือ"

เมื่อมาถึงตรงนี้ หยุนซูเฉินกลับชะงักฝีเท้าลง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความครุ่นคิด

"...นี่เดินมาถึงที่ใดกัน"

ชิงโจวเสวี่ยอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เกรงว่านางคงกังวลว่าท่านอาจารย์จะตกอยู่ในสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วน นางจึงทำหน้าขรึมมองหยุนซูเฉิน "เดี๋ยวศิษย์ไปถามทางให้เจ้าค่ะ"

ดังนั้น คนที่ห่วงแต่ถังหูลู่ กับคนที่ห่วงแต่ศิษย์ตัวน้อยผู้นี้ หลังจากวนเวียนไปมา ในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง

"ถึงเสียที"