บทที่ 52

บทที่ 52

วันนี้ เจ้าตัวเล็กก็ออกเดินทางไปแต่เช้าตรู่

หยุนซูเฉินมองดูนางลับหายไปตรงประตู ถึงค่อยวางใจหมุนตัวกลับเข้าห้อง แม้ว่ารอบกายจะสว่างไสวชัดเจน แต่กลับปิดหน้าต่างและประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ทั้งยังจุดตะเกียงบริเวณหัวเตียงขึ้นมา

นางกางหนังสือ "เบื้องล่างล่วงเกินเบื้องบน" เล่มนั้นออก แล้วอ่านเนื้อหาต่อ

ไม่รู้ว่าในหัวของเยว่ฉางเกออัดเศษขยะอะไรไว้บ้าง หรือทำเพื่อเอาใจรสนิยมของคุณท่านผู้ชม บทความนี้จึงเขียนออกมาได้อย่างเหลวไหลสิ้นดี

หยุนซูเฉินพลิกอ่านไปอีกหลายหน้า ทั้งสองคนยังคงพลอดรักแนบชิดกันบนตั่งเตียงเกี่ยวพันกันจนตัวตาย จากตอนแรกที่ใบหน้าเร่าร้อน พออ่านไปอ่านมากลับรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ จนกระทั่งสงบลงในที่สุด ทำให้สามารถมองความสัมพันธ์เช่นนี้ได้อย่างมีสติ

นิยายของเยว่ฉางเกอเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด การบรรยายบางอย่างละเอียดลออสุดขีด ทว่ากลับตระหนี่ถี่เหนียวในการอธิบายว่าเหตุใดทั้งสองคนจึงรักกัน

หยุนซูเฉินยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้ว

นางค่อนข้างไม่เข้าใจว่าเซียวเฉิงอวี้ไปหลงรักชิวเยว่ไป๋ได้อย่างไร ผู้เยาว์เช่นนี้ วิธีการต่ำช้า ความประพฤติยังไม่เอ่ยถึง มองดูก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่โตคนหนึ่ง ทั้งหุนหันพลันแล่นดื้อรั้นเอาแต่ใจ นอกเหนือจากวัยเยาว์อันสดใสแล้วไม่มีจุดเด่นอื่นใดอีก