บทที่ 51

บทที่ 51

ชิงโจวเสวี่ยเป็นตัวละครระดับแนวหน้าในบรรดาคนรุ่นราวคราวเดียวกันแห่งแดนไท่ชูแล้ว การพ่ายแพ้ของนางเปรียบเสมือนการทอดเงาทะมึนลงในจิตใจของศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น ๆ

กระบวนท่ากระบี่ของกู้รั่วสุ่ยงดงามและองอาจยิ่ง ในวันนั้นหลายคนมองเห็นเพียงเงากระบี่ รวดเร็วและทรงพลังดุจสายฟ้าสีขาวสว่าง

ทว่าเหล่าศิษย์ผู้ติดตามของสำนักเซียนหลิวหยุนกลับมิได้ประหลาดใจ สำหรับพวกเขาแล้ว ศิษย์พี่หญิงคนโตคือวิญญาณกระบี่กลับชาติมาเกิด มีพรสวรรค์เป็นเลิศมาแต่เยาว์วัย ในวิถีกระบี่ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้มีพลังบำเพ็ญในขอบเขตเดียวกันเลยสักครั้ง และไม่ควรพ่ายแพ้เช่นกัน

นี่คือยอดเขาในใจพวกเขาที่ยากจะก้าวข้าม ทำได้เพียงแหงนมองเท่านั้น

ศิษย์พี่เซียวหงในวันนั้นไม่ได้เข้าร่วมการประลอง ด้วยเหตุผลว่าเมาแอ๋ราวกับสุนัขตาย ไม่มีใครลากเขาไหว การพลาดครั้งนี้ทำให้ถูกเจ้าสำนักดึงหูอบรมชุดใหญ่ หลังจากนั้นก็ถูกกักบริเวณในห้องสำนึกตนจนไม่รู้สำนึกอยู่หลายเดือน ทว่าทันทีที่เขาก้าวเท้าออกจากประตูห้องสำนึกตน ก็ถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งเข้าให้

"ศิษย์พี่โปรดหยุดก่อน"

เซียวหงมองศิษย์น้องหญิงชิงที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา รู้สึกแปลกใจว่านางโผล่มาจากที่ใด "ทำอันใด?"

"มีเวลาประลองกระบี่หรือไม่?"

เขายื่นมือไปคลำที่ข้างเอวตามสัญชาตญาณ ทว่าจุดที่ควรแขวนน้ำเต้าสุราวิเศษกลับว่างเปล่า ถูกเจ้าสำนักยึดไปเสียแล้ว การคลำเช่นนี้ทำให้หงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย เขาก็จ้องนางด้วยความหงุดหงิดเช่นกัน พร้อมกับโบกมือ "วันหลังเถอะ ตอนนี้ข้าจะไปดื่มสุรา"