บทที่ 49

บทที่ 49

หัวใจและหิมะในฝ่ามือนั้นหลอมละลายรวมกันเป็นหนึ่ง ชิงโจวเสวี่ยซุกซองอั่งเปาไว้ในอกเสื้อแน่น ก่อนจะปลดเสื้อคลุมตัวนอกที่ยังคงอบอวลด้วยไอหนาวออก

"ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา ตัวมีแต่กลิ่นสุรา" หยุนซูเฉินนั่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง ในมือถือม้วนตำราเล่มหนึ่ง ตำราที่ดูจริงจังเล่มหนึ่ง

ชิงโจวเสวี่ยสูดดมกลิ่นกายตนเองเล็กน้อย พบว่าติดกลิ่นคละคลุ้งหลายชนิดมาจากโรงเตี๊ยมจริง ๆ นางจึงรีบสาวเท้าเดินไปยังห้องอาบน้ำ จัดการชำระล้างร่างกายให้สะอาดสะอ้านแล้วจึงค่อยกลับออกมา

ช่วงนี้ชักจะรอบคอบขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หลงลืมที่จะหยิบเสื้อผ้าติดมือไปเช่นก่อนแล้ว หยุนซูเฉินเงยหน้าขึ้นมองนางที่เดินไปอย่างเป็นระเบียบ และกลับมาอย่างเป็นระเบียบ ในใจกลับมีความรู้สึกเสียดายที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้แวบผ่านเข้ามา

เสียดายก็คือเสียดาย ทว่าหากจะให้นางไปแอบมองจริง ๆ กลับรู้สึกร้อนผ่าวจนไม่กล้ามองขึ้นมาเสียอย่างนั้น ความย้อนแย้งของมนุษย์คงอยู่ตรงจุดนี้นี่เอง

ชิงโจวเสวี่ยขึ้นมานั่งบนเตียง อุณหภูมิในฝ่ามือยังคงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง นางนั่งมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหยุนซูเฉินที่กำลังก้มลงอ่านตำราอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าท่านอาจารย์ดูเหมือนจะใช้มือนวดคลึงบริเวณเอวบ่อยครั้งท่าทางเคลื่อนไหวเบามาก ทว่าก็ยังไม่พ้นสายตาของนางอยู่ดี

นางเอ่ยถามขึ้นว่า "ปวดเอวหรือเจ้าคะ"