บทที่ 48

บทที่ 48

ตอนที่ชิงโจวเสวี่ยหลับตาทำสมาธิ ปลายจมูกราวกับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยวนอยู่รอบกาย ลมหายใจของนางสงบลงไม่ได้ และหัวใจยิ่งสงบไม่ได้หนักเข้าไปใหญ่

คล้ายมีความรู้สึกปั่นป่วนอยู่เล็กน้อย

ม่านมุกทอดตัวลง ประตูหน้าต่างปิดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองรางเลือนที่สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างที่ปกคลุมด้วยสายหมอกเข้ามา ภายในห้องเงียบสงัด นางได้ยินเสียงลมหายใจของหยุนซูเฉิน และเสียงหัวใจของตนเอง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด กลิ่นหอมที่สูดดมเข้าไปคล้ายเจือความอบอุ่นสายหนึ่ง ยิ่งทวีความเข้มข้นและอ่อนละมุนขึ้นเรื่อย ๆ ชิงโจวเสวี่ยรู้สึกว่าท่านอาจารย์ขยับเข้ามาใกล้ตนเองขึ้นอีกนิด ทว่าในยามนี้กำลังทำสมาธิอยู่ จึงไม่สะดวกจะลืมตาแบ่งสมาธิ

ท้ายที่สุด ชิงโจวเสวี่ยอดทนต่อความเจ็บปวด พร้อมกับความรู้สึกประหลาดในใจ นางแง้มเปลือกตาขึ้นส่องดูช่องเล็ก ๆ แล้วมองนางเช่นนั้นแวบหนึ่ง

ชิงโจวเสวี่ยไม่ได้มองเห็นสีหน้าของหยุนซูเฉินอย่างชัดเจนนัก เนื่องจากทั้งสองคนนั่งอยู่บนเตียง และชุดตัวนอกหนานุ่มต่างก็ถูกถอดออกไปแล้ว นางจึงมองเห็นเพียงสาบเสื้อที่เปิดกว้างเล็กน้อยของท่านอาจารย์ ผิวเนื้อขาวดั่งหยก ที่ประดับประดาด้วยรอยจุดสีชาดคล้าย... แท้จริงแล้วคือไฝสีแดงจุดหนึ่งบนหน้าอก

"ตั้งใจหน่อย"

ชิงโจวเสวี่ยหลับตาลงอย่างสนิท รอยสีสันสดใสนั้นจึงหายลับไปในความมืดที่ปิดทับลงมา

คล้ายมองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้ว