บทที่ 47

บทที่ 47

เยว่ฉางเกอสาวเท้าเข้ามาใกล้พวกนางทั้งสอง ชิงโจวเสวี่ยสูดกลิ่นหอมเข้มข้นสายหนึ่งเข้าจมูก แม้จะไม่ถึงกับฉุนกึก แต่ก็หอมฟุ้งกระจายจนปัดเป่าไม่ยอมจางหายคล้ายดอกพุดซ้อน

นางหันมาเห็นชิงโจวเสวี่ยเข้าพอดี จึงส่งสายตาพริบพราวให้วับหนึ่ง "หลานศิษย์น้อย ช่วงนี้เจ้าไม่ค่อยมานั่งแท่นแทนที่ท่านอาจารย์ของเจ้าเลย ศิษย์อาคิดถึงเจ้าใจจะขาดแล้วนะนี่"

นางเบนสายตาไปหาหยุนซูเฉินอีกครั้ง "นี่ ผู้หญิงใจร้าย ข้าเขียนหนังสือนิยายพวกนั้น..."

แววตาของหยุนซูเฉินหดแคบลงเล็กน้อย จ้องมองเยว่ฉางเกอด้วยแววตานิ่งลึกชวนวังเวง

ภายใต้สายตาเช่นนั้น เยว่ฉางเกอพลันหุบปากฉับลงอย่างไม่มีสาเหตุ กะพริบตาปริบ ๆ "เจ้ามองข้าด้วยสายตาหวานซึ้งปานนั้นทำไมเล่า"

"เข้าไปข้างในค่อยคุยกัน" หยุนซูเฉินจับมือชิงโจวเสวี่ยดึงตัวให้หลบเข้ามาด้านในเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าเยว่ฉางเกอจะไปแปดเปื้อนศิษย์ตัวน้อยที่แสนบริสุทธิ์ของนางเข้า