บทที่ 46

บทที่ 46

เมื่อชิงโจวเสวี่ยพบว่าตนเองสามารถควบคุมความต้องการที่จะเข้าใกล้ท่านอาจารย์ได้ทั้งหมดแล้ว หลังจากนั้นท่านอาจารย์ก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะร่วมเตียงกับนางอีกเลย

ยามที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดหวังอย่างไร้สาเหตุเหล่านั้น ภายในใจของนางกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาแทน นี่เป็นเพราะเหตุผลข้อนี้จริง ๆ สินะ

ทบทวนความทรงจำดูก่อนหน้านี้ นางยังดึงดันอย่างไร้เดียงสาที่จะขึ้นเตียงด้วยอยู่บ่อยครั้งถึงเพียงนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คงทำให้ท่านอาจารย์ลำบากใจไม่น้อย

ทว่ายามนี้อีกฝ่ายยังคงยอมให้ตนนอนกอด ย่อมหมายความว่าน่าจะยังห่างไกลจากเส้นตายของอีกฝ่ายอยู่มาก

นางเอียงศีรษะเล็กน้อย มองสตรีที่อยู่ข้างกาย ท่าทางการนอนของหยุนซูเฉินยังคงเหมือนเดิม ขอเพียงนางไม่รู้สึกหนาว ก็จะนอนตะแคงอยู่ข้างกายผู้คน โดยมีมือข้างหนึ่งพาดอยู่บนเอวของนาง

ชิงโจวเสวี่ยค่อย ๆ ยกมือข้างนั้นขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงข้างกาย เตรียมจะลุกขึ้นไปฝึกกระบี่ ทว่าบริเวณเอวกลับถูกลูบไล้เบา ๆ มือของหยุนซูเฉินก็พาดกลับลงมาอีกครั้ง

กระทั่งชิงโจวเสวี่ยทำพฤติกรรมเดิมซ้ำเช่นนี้ถึงสามครั้ง นางก็ยังคงลงจากเตียงไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงถอนหายใจเบา ๆ เลิกดิ้นรน นอนอยู่บนเตียงอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว นอนเผชิญหน้ากับหยุนซูเฉิน

หยุนซูเฉินหลับตาลง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมา แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับคืนสู่สีหน้าการนอนอันสงบดังเดิม