บทที่ 45

บทที่ 45

เบื้องหลังคือหัวมังกรขนาดมหึมาที่พ่นไอชื้นออกมาไม่ขาดสาย เบื้องหน้าคือจูเชวียที่มีปีกราวกับก้อนเมฆปิดฟ้า ทั้งสี่คนตัวเล็กเท่าเมล็ดข้าว ยืนอยู่บนเรือน้ำแข็งแผ่นหนึ่งเหนือผืนน้ำกว้างใหญ่นับหมื่นชิงที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

จูเชวียร่อนวนอยู่กลางอากาศ มังกรน้ำลดตัวต่ำลง ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำ คล้ายกำลังสะสมพลังเพื่อจู่โจมครั้งเดียว

ปลายกระบี่ของชิงโจวเสวี่ยชี้ไปที่ผิวน้ำ พร้อมจะแช่แข็งทุกสายน้ำที่สามารถแช่แข็งได้ตลอดเวลา เพื่อแย่งชิงพื้นที่ที่สามารถยืนหยัดได้

"น้ำไฟย่อมข่มกัน"

ท่ามกลางความเงียบอันสั้นก่อนพายุฝนจะมาเยือน ชิงโจวเสวี่ยเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง

หลินสวินเจินสบตากับชิงโจวเสวี่ย เมื่อเชื่อมโยงกับความดุร้ายที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัดของจูเชวียตัวนั้นหลังจากถูกน้ำราดลงไปเมื่อครู่ นางก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที

เหตุใดพอจูเชวียปรากฏตัว มังกรน้ำถึงได้หลบซ่อนอยู่ในห้วงลึกและไม่ยอมปรากฏกายอีก บางทีอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้เอง

ท่ามกลางช่องว่างนั้น นางคว้าตัวหร่วนหมิงจูและไป๋ซูไว้แน่น เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงร้อนรนกับทั้งสองคนอยู่หลายคำ

ร่างของมังกรขดตัวเป็นท่าทางที่ทรงพลังที่สุด พุ่งทะยานขึ้นสูงเท่าตึกพันฉื่อ แล้วพุ่งตกลงมากระแทกแผ่นน้ำแข็งแผ่นเล็ก ๆ นั้น