บทที่ 43

บทที่ 43

จี้หยกชิ้นนั้นดูเล็กกระจิริด ที่จริงแล้วเป็นเพราะฝีมือของชิงโจวเสวี่ยยังไม่เข้าขั้น ด้านนี้เหลื่อมไปหน่อย ด้านนั้นเฉือนแหว่งไปนิด สุดท้ายจึงทำได้เพียงแก้ไขให้เล็กลง

ทว่าโชคดีที่ผ่านการขัดเกลาอยู่กว่าแปดเดือน จนประณีตงดงามจนมองดูได้ไม่ขัดตาแล้ว

หยุนซูเฉินกุมมือของนาง บนมือคู่นั้นนอกจากรอยด้านบาง ๆ ที่เกิดจากการฝึกกระบี่แล้ว ยังมีรอยแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถูกมีดแกะสลักบาดจนตอนนี้จางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้น่าจะผ่านไปนานโขแล้ว

"ทำเองหรือ" หยุนซูเฉินวางมือของนางลง หยกในฝ่ามือเนื่องจากฝีมือการแกะสลักประณีตจึงรู้สึกระคายมือนิดหน่อย ทั้งยังหลงเหลือไออุ่นเรื่อ ๆ

ชิงโจวเสวี่ยพยักหน้า "ข้ารู้ว่าท่านอาจารย์มักจะคุ้นชินกับการมาเดินเล่นที่นี่เสมอ ดังนั้นจึงรอท่านอยู่ที่นี่"

อันที่จริงหยุนซูเฉินเองก็จำไม่ได้แน่ชัดนักว่าวันเกิดของตนคือวันใด น่าจะเป็นช่วงฤดูหนาวกระมัง ทว่านางผ่านวันเกิดมาได้แค่ไม่กี่ปีตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากนั้นก็ไม่มีอีกเลย

ไม่รู้ว่าศิษย์ไปสืบเรื่องราวทำนองนี้มาจากไหน ดูท่าว่านางจะมีเวลาว่างไม่น้อยเลยจริง ๆ

ทว่าเวลาว่างนี้กลับถูกนำมาใช้กับตัวนาง หยุนซูเฉินก้มหน้าไล้ปลายนิ้วผ่านกลีบดอกบัวชิ้นเล็กแสนน่ารัก มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว