บทที่ 42

บทที่ 42

เมื่อได้สติกลับมา ชิงโจวเสวี่ยก็มานั่งครุ่นถึงคำพูดของหร่วนหมิงจูอย่างละเอียดถี่ถ้วน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางได้ซึมซับความรู้สึกวูบวาบหอมหวานอันเกิดจากเกียรติยศและความภาคภูมิใจ

ตั้งแต่แปดขวบมา นางก็สามารถอ่านตำราและลายมือทั้งหมดของหยุนซูเฉินได้แล้ว ท่านอาจารย์ไม่ได้จำกัดนางเลยในเรื่องการศึกษาหาความรู้ ทั้งยังเคยสนับสนุนให้นางศึกษาหาความรู้ให้กว้างขวางอีกด้วย

ต่อมาเวลาคัดลายมือ นางก็ไม่ได้ไปหาตำราคัดลายมือที่ไหน แต่นำลายมือที่หยุนซูเฉินเขียนไว้ในยามปกติมาเปิดดูทีละตัวแล้วคัดลอกตาม หากทำหายก็ไม่เป็นไร เพราะไม่ใช่ของหายากอันใดอยู่แล้ว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของนางก็สว่างสดใสขึ้นมาเห็นได้ชัด

"จริงสิ" นางนึกขึ้นมาได้กะทันหัน "ศิษย์น้อง หนังสือรวมเรื่องเล่าพวกนั้นของเจ้า มีมูลค่าเท่าใดหรือ"

"มีอันใดหรือ" หร่วนหมิงจูกล่าวด้วยความตกใจ "เจ้าทำหายหรือว่าอย่างไร"

ทำหายนับว่ายังดีกว่า ชิงโจวเสวี่ยถอนหายใจเบา ๆ ในใจ สีหน้าไร้อารมณ์กล่าวว่า "ท่านอาจารย์เก็บไปแล้ว"

นับตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้นที่ถูกจับได้ หยุนซูเฉินบอกว่าเพื่อให้นางนอนหลับได้อย่างสนิทใจ จะได้ไม่ต้องแอบลุกขึ้นมาอ่านของพวกนี้กลางดึกอีก จึงหยิบหนังสือรวมเรื่องเล่าออกจากห้องของนางไปรวดเดียว ไม่เหลือช่องทางให้เอ่ยปากขอร้องแม้แต่น้อย

"ก็แค่หนังสือไม่กี่เล่ม ไม่เอาแล้วก็ช่างเถอะ ท่านอาจารย์ของเจ้าไม่ได้ลงโทษอะไรเจ้าหรอกกระมัง"