บทที่ 41

บทที่ 41

สายแร่แห่งแดนไท่ชู มิใช่หินหยกและทองคำเงินตราธรรมดา แต่เป็นจุดรวมปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน ซึ่งตกตะกอนอยู่ในขุนเขาและบึงใหญ่ ทะเลสาบและสายธาร

เหตุใดท่านบรรพจารย์จึงเลือกปักหลักสร้างสำนัก ณ ที่แห่งนี้ มิใช่เพราะทัศนียภาพงดงามหรือยอดเขาสลับซับซ้อน ยิ่งมิใช่เพราะฮวงจุ้ยหรือวิชาอาคมทำนองนั้น ทว่าเพื่อสมบัติใต้ผืนดินนี้ต่างหาก

ตราบใดที่สมบัติชิ้นนี้ยังอยู่ ย่อมคอยปกป้องให้พลังวิญญาณของแดนไท่ชูบริบูรณ์เปี่ยมล้น ประสิทธิภาพในการดูดซับลมหายใจเข้าออกของผู้ฝึกตนจึงรวดเร็วกว่าโลกภายนอกอยู่บ้าง

สิ้นคำกล่าวของหยุนซูเฉิน เหล่าผู้อาวุโสต่างชะงักไปตาม ๆ กัน คาดไม่ถึงเลยว่านางจะคิดอ่านเรื่องลึกซึ้งมาถึงจุดนี้

"ไม่ได้เด็ดขาด" ผู้อาวุโสจงในฐานะศิษย์พี่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "ไม่ว่าอย่างไรก็ขุดเจาะแร่วิญญาณไม่ได้ นี่คือรากฐานการสถาปนาสำนักของแดนไท่ชู"

"หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็" โจวซานหนานสะบัดพัดในมือ "ถึงเวลานั้นคงไร้หน้าตาจะเหาะขึ้นไปพบท่านบรรพจารย์แล้ว แต่ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่ใช่เรื่องของข้า เจ้าสำนักรักษาการตัดสินใจเอาเองก็แล้วกัน"

หยุนซูเฉินกวาดสายตามองเยว่ฉางเกอและหลิ่วสวินฉิน เลิกคิ้วเอ่ยถาม "พวกเจ้าว่าอย่างไรล่ะ"

"แดนไท่ชูมีสายแร่มากมายหลายแห่ง" หลิ่วสวินฉินมองตรงไปเบื้องหน้า "ขอแค่ไม่ไปแตะต้องตีนยอดเขาหลิงซู่เป็นพอ"