บทที่ 40

บทที่ 40

ปล่อย

ไม่มีใครรู้ว่า ในค่ำคืนนั้นตอนที่หยุนซูเฉินกล่าวสองคำนี้ออกมา ในก้นบึ้งของจิตใจนางต้องดึงยื้อความรู้สึกไปมาสักกี่ครา

อาจเป็นเพราะพิษของดอกชาซี ซึมซาบเข้าสู่กระดูกไขกระดูกแล้วกระมัง

นางรู้สึกว่าตนเองอดกลั้นมานานเกินไปแล้ว แม้กระทั่งยามที่ถูกเด็กสาวผู้หนึ่งสวมกอดเข้าอย่างลวกๆ ก็ยังสามารถกระตุ้นคลื่นความรู้สึกนับพันหมื่นชั้นขึ้นมาบนกายเนื้อได้ และเจ้าเด็กคนนั้นก็ไม่รู้ว่ามีนิสัยเช่นไร มักจะแนบชิดเข้ามาอย่างกะทันหันในยามใดชั่วขณะหนึ่งเสมอ

ในชั่วพริบตาอันไร้สาระคราหนึ่ง หยุนซูเฉินถึงกับอยากจะอ่อนยวบกายลง และลุ่มหลงไปกับอ้อมกอดเช่นนี้

ศิษย์ตัวน้อยเป็นเด็กที่รู้ความเสมอ ไม่เคยเกาะติดอยู่บนตัวนาง หยุนซูเฉินรู้ดีว่าหากนางเอ่ยว่า "ปล่อย" ชิงโจวเสวี่ยย่อมปล่อยนางเป็นแน่

และเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือลงจริงๆ บริเวณเอวของหยุนซูเฉินก็พลันเย็นวาบ ความรู้สึกถูกพันธนาการหายวับไปกะทันหัน นางกลับบังเกิดความปรารถนาอันยากจะเอ่ยเป็นคำพูดขึ้นมาในใจ

จะไม่ได้หรือ

อย่าได้เชื่อฟังไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้เลย