บทที่ 39

บทที่ 39

นับตั้งแต่ค่ำคืนนั้นเป็นต้นมา ไออุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิก็เริ่มเข้มข้นขึ้น สายลมละมุนพัดโชยอ่อนโยน เตียงนอนของหยุนซูเฉินไม่ต้องยืมให้ใครมาช่วยอุ่นให้อีกแล้ว ชิงโจวเสวี่ยจึงย้ายกลับไปยังห้องนอนของตนเอง

รอยจูบที่ประทับลงบนหว่างคิ้วใต้แสงไฟในวันนั้น ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

ชิงโจวเสวี่ยยกปลายนิ้วขึ้นนวดคลึงบริเวณนั้นเป็นครั้งคราว

จากนั้นจึงหวนคิดถึงนาง

นางเพิ่งค้นพบว่า หากมิได้นอนร่วมเตียงกันในยามค่ำคืน นางกับท่านอาจารย์แทบจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย ในแต่ละวันทำได้เพียงบังเอิญพบเจอกันในลานบ้าน พูดคุยกันไม่กี่คำ จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

หากมองจากช่วงนี้เป็นต้นมา ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดไม่ดี ชิงโจวเสวี่ยเองก็เพิ่งจะมีเรื่องบางอย่างที่ต้องสะสางพอดี

นางนั่งอยู่ภายในห้องของตน ในมือถือชิ้นหยกชิ้นหนึ่ง ใช้มีดแกะสลักบรรจงเหลาลงไปทีละนิด บนโต๊ะกางภาพร่างไว้แผ่นหนึ่ง นางก้มลงมองสลับกับชิ้นงานเป็นพัก ๆ จากนั้นจึงก้มหน้าพิจารณารูปทรงตั้งต้นในมือ

การทำเช่นนี้เป็นครั้งแรกย่อมยากที่จะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ นางจึงใช้เพียงเศษหยกเนื้อไม่สู้ดีนักมาฝึกฝนความคุ้นเคยของมือไปก่อน ส่วนบนชั้นหนังสือยังมีหยกเนื้อดีบริสุทธิ์ราวกับมันแกะวางอยู่ ชัดเจนว่านั่นคือเป้าหมายสุดท้าย