บทที่ 37

บทที่ 37

งานเรียนของสายในไม่ได้หนักหนาอะไรนัก ชิงโจวเสวี่ยยังคงรับมือได้อย่างสบาย ทว่าทุกครั้งยามที่ท่านอาจารย์มาถ่ายทอดวิชา ความคิดของนางมักจะล่องลอยไปไกลอย่างไร้ขอบเขต หลังจากถูกหร่วนหมิงจูหัวเราะเยาะไม่รู้กี่ครั้ง ชิงโจวเสวี่ยจึงตัดสินใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติและเลิกดิ้นรน

ในทุกค่ำคืนที่แสงไฟส่องสว่างเรืองรอง นางจะศึกษาด้วยตัวเองล่วงหน้าหนหนึ่ง จากนั้นในเวลากลางวันนางจึงสามารถทอดสายตาไปมองนางผู้นั้น...ได้อย่างเปิดเผยและใจลอยไปไกล

โดยไม่รู้ตัว วันเวลาในวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ก็เคลื่อนคล้อยผ่านไปจนถึงวันสอบ

ชิงโจวเสวี่ยทอดสายตาลงมองขณะตวัดพู่กันเขียน ตัวอักษรมีความสง่างามผึ่งผาย นางไม่มีต้นแบบอื่นให้เลียนแบบ ในวัยเยาว์นางเคยแอบเลียนแบบลายมือของหยุนซูเฉิน รูปแบบที่ฝึกฝนสำเร็จมีความสง่างามปราดเปรียวคล้ายคลึงเจ็ดส่วน ทั้งยังเจือความประณีตบรรจงในแบบของตนเองอีกไม่น้อย

ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงเวลาสอบข้อเขียนวิชายาลูกกลอน ศิษย์น้องเล็กหร่วนมีสีหน้าเคร่งเครียด ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว นางมีความโดดเด่นในด้านการฝึกตนและวิทยายุทธ แต่กลับไม่ชอบการหลอมโอสถปรุงยามาตั้งแต่เด็ก ยิ่งตำราปรุงยาเล่มนี้อัดแน่นเบียดเสียดกันจนละลานตาด้วยแล้ว นางเพียงมองดูก็ปวดหัวอย่างยิ่งยวดแล้ว