บทที่ 36

บทที่ 36

การศึกษาเล่าเรียนอันยาวนานยังคงดำเนินต่อไป ราวสัปดาห์ละสามถึงห้าครั้ง เมื่อสะสมเข้าก็ถือว่าตำรามีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

เมื่อเทียบกับการต้องเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสหลิ่วจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กแล้ว การมาอยู่ ณ เรือนของหยุนซูเฉินนี้ช่างสดชื่นรื่นรมย์ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ยามร่ำเรียนค่ายกล ชิงโจวเสวี่ยทอดสายมองไปยังท่านอาจารย์ นางสวมชุดกระโปรงยาวผ้าแพรนุ่มลากพื้น เรือนผมครึ่งหนึ่งมัดรวบไว้ ด้านหลังประดับด้วยปิ่นดอกบัวเงินฉลุลาย ทั้งงดงามสะคราญตาและประณีตบรรจง ทุกคราที่นางแย้มยิ้ม เหล่าศิษย์ตัวน้อยเบื้องล่างต่างก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทีละน้อย

หร่วนหมิงจูชื่นชอบศิษย์อาหยุนยิ่ง นางยืดตัวตรงเงี่ยหูฟังหยุนซูเฉินเล่าเรื่องราวแปลกประหลาดในตลาดล่างด้วยความเพลิดเพลิน

ยามเผลอไผลนางหันหน้าไป ทว่ากลับพบว่าชิงโจวเสวี่ยกำลังเหม่อลอย นางปั้นสีหน้าราวกับธรรมะไร้ความรู้สึก ราวกับมองทะลุปลงตกต่อโลกหล้าไปแล้ว ในแววตาสว่างโล่งว่างเปล่าไร้สิ่งใด

นางอดไม่ได้ที่จะนึกฉงน ลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า "ศิษย์พี่ เจ้าคิดอันใดอยู่หรือ"

ชิงโจวเสวี่ยคล้ายเพิ่งตื่นจากภวังค์ สายตาเบนไปยังใบหน้าของหร่วนหมิงจู พินิจมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเบนกลับไป "ไม่มีอันใด"