บทที่ 35

บทที่ 35

เมื่อกระแสความหนาวระลอกหนึ่งผ่านพ้น พื้นดินยังคงหลงเหลือกองหิมะประปรายที่ยังละลายไม่หมด

นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา หยุนซูเฉินก็ปฏิเสธที่จะนอนร่วมเตียงกับชิงโจวเสวี่ยอีก ไม่ว่าจะหิมะโปรยปรายหนักหนาเพียงใด นางก็ยังคงไล่ศิษย์ให้ออกไปนอนยังที่ของตนเองแต่โดยดี

แม่นางผู้นั้นดูคล้ายจะไม่เข้าใจนัก นางกอดผ้าห่มขาวสะอาด ยื่นมือไปแตะกรอบประตูที่ปิดสนิท "ท่านอาจารย์นอนร่วมกับข้า อุ่นขึ้นตั้งเยอะมิใช่หรือเจ้าค่ะ ทั้งยังนอนหลับได้สบายกว่าด้วย"

"ชิงเอ๋อร์โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หากยังมานอนร่วมเตียงกับข้าอีกย่อมไม่เหมาะควร" หยุนซูเฉินเอ่ยอย่างเรียบเฉย

ชิงโจวเสวี่ยอ้าปากคล้ายอยากจะเอ่ยอันใดต่อ แต่แล้วก็เคาะประตูลงไปอีกครา ทว่าเบื้องหลังกลับมีแต่ความเงียบงัน นางเห็นว่าหยุนซูเฉินไม่ยินยอมให้ตนเข้าไปในห้องจริง ๆ จึงทำได้เพียงหมุนกายกลับไป

หยุนซูเฉินทิ้งม่านมุกให้ทอดตัวลงต่ำ สะบัดมือดับเปลวไฟตะเกียง เมื่อนางล้มตัวลงนอนในผ้าห่มอีกครา กลับพบว่าไม่อบอุ่นดังเก่า ยามที่ความหนาวเหน็บลุกลามจนยากจะทานทน จิตใจที่ไขว่คว้าวนเวียนไปมาก็อดไม่ได้ที่จะหวนกลับมานึกถึงชิงโจวเสวี่ย

เรื่องของเหตุผลก็เรื่องหนึ่ง แต่ในใจกลับอาลัยอาวรณ์ความอบอุ่นสายนั้นเสียจริง

คืนนั้น...

นับเป็นคืนที่นางนอนหลับได้สนิทที่สุดเป็นแน่