บทที่ 34

บทที่ 34

วันต่อมาตั้งแต่เช้าตรู่

เมื่อนางสะลืมสะลือตื่นขึ้นมา ก็เผชิญเข้ากับดวงตาดำขลับดั่งหยกดำคู่หนึ่ง ข้างหูมีเสียงกระซิบแผ่วเบา "จะตื่นหรือยัง ท่านอาจารย์"

หยุนซูเฉินขยับตัวเล็กน้อย เพิ่งรู้ตัวว่าตนกอดนางไว้แน่นหนา ทั้งร่างแนบชิดติดกันสนิท แนบแน่นจนกั้นขวางไว้เพียงชุดชั้นในสองชั้นเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นอุปสรรคต่อการตื่นนอนของศิษย์ แต่นางไม่ขยับเขยื้อน นอนนิ่งเชื่อฟังอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งอีกฝ่ายตื่นขึ้นมา

หยุนซูเฉินยามเพิ่งตื่นนอนยังมีความงุนงงอยู่บ้าง

นางไม่เคยชอบให้ผู้ใดมาแตะต้องตัว แล้วเหตุใดจึงเผลอหลับไปในท่าทางเช่นนี้ได้

ใบหน้าเบื้องหน้าค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วใช้ริมฝีปากแตะเบา ๆ ลงบนหว่างคิ้วของนาง ก่อนจะผละออกไป

หยุนซูเฉินผลักหัวไหล่ของอีกฝ่ายออกทันที ทั้งสองร่างแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง หางตาของนางเจือสีแดงระเรื่อจาง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเขินอายหรือความโกรธกันแน่ นางหันหน้าหนีแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "ลงไป"

เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

ชิงโจวเสวี่ยคิดในใจเงียบ ๆ นางจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้อย่างแม่นยำ ผิวเนื้อที่อ่อนนุ่มเยือกเย็นของสตรีผู้นั้นทุ่มเทแรงกายซุกไซ้เข้ามาหาตน นางฝังใบหน้าลงบนซอกคอของนาง ถอนหายใจแผ่วเบาด้วยความเคลิบเคลิ้ม จากนั้นก็จุมพิตลงที่ระหว่างคิ้วของนาง