บทที่ 32

บทที่ 32

มือเรียวบีบหัวไหล่ของนางเบาๆ เมื่อเห็นว่านางไม่มีทีท่าว่าจะยอมเอ่ยปาก หยุนซูเฉินจึงยอมปล่อยมือ

ฮูหยินเฉินได้ยินว่าบุตรชายถูกตีจนเนื้อตัวแตกย่อยยับ นางจึงรีบรุดมาด้วยความร้อนรนดั่งไฟลนก้น พอดีกับที่ชนเข้ากับเหล่าศิษย์ตัวน้อยไม่กี่คนที่กำลังช่วยกันหามเจ้าสิ่งนั้นออกไปข้างนอก

ทันทีที่ฮูหยินเฉินเห็นแผ่นหลังที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดรวมถึงรอยเรียวไม้สีเขียวม่วงแดง เพลิงโทสะก็พุ่งพรวดจนเกือบจะเป็นลมล้มพับไป จากนั้นนางก็โอบกอดบุตรชายร่ำไห้คร่ำครวญเสียงดังอยู่เนิ่นนาน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำก่อนจะตวัดมามองที่ชิงโจวเสวี่ย จู่ๆ ก็พุ่งพรวดย่างสามขุมเข้ามาแล้วเงื้อมือตบใส่หน้านางฉาดใหญ่

พัดพับในมือหยุนซูเฉินหุบเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ใช้วิชากำลังภายในอ่อนโยนแต่หนักแน่นดั่งแรงสะท้อนหมื่นชั่ง รับมือของนางเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ "เรื่องราวยังไม่ได้ข้อสรุป เหตุใดฮูหยินจึงต้องร้อนรนถึงเพียงนี้"

"ข้อสรุปหรือ" ฮูหยินเฉินตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "บุตรชายของข้าถูกนางลงมือทำร้ายจนปางตายเช่นนี้ เจ้ายังต้องการข้อสรุปอะไรอีก! เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ ในสายในคนหนึ่ง เหตุใดจึงกล้าลงมือทำร้ายคนอย่างโจ่งแจ้ง พวกเจ้ากำลังรังแกตระกูลเฉินว่าไร้คนแล้วหรือไร"

เจ้าสำนักรั้งตัวนางไว้ เอ่ยถ้อยคำปลอบโยนอยู่สองสามคำ หน้าอกของสตรีผู้นั้นจึงค่อยสงบลงเล็กน้อย นางมองหยุนซูเฉินแล้วแค่นหัวเราะ "ว่าแล้วแดนไท่ชูก็เป็นได้แค่นี้ ล้วนแต่เป็นพวกอาศัยอำนาจข่มเหงผู้คนทั้งสิ้น"