บทที่ 31

บทที่ 31

ชิงโจวเสวี่ยปิดประตูห้อง แล้วพิงแผ่นหลังถอนหายใจยาว

นางไม่ได้จุดโคมขึ้นใหม่อีก และไม่ได้รื้อค้นหาหนังสือเหล่านั้นขึ้นมาอ่าน พับเพียบขัดสมาธิลงบนเตียง นิ่งสงบจิตใจให้ไร้กิเลส

หนังสือที่นางเคยอ่านล้วนสะอาดบริสุทธิ์ คัมภีร์วิถีเซียนที่เพียรศึกษาอยู่ในยามนี้ยิ่งว่างเปล่าไร้ความโลภ นางเคยคิดว่าการอ่านหนังสือคือกิจวัตรในการสงบจิตใจ ใครเล่าจะคาดคิดว่าหนังสือเหล่านั้นที่หร่วนหมิงจูหยิบยืมมาจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทุกบรรทัดอัดแน่นไปด้วยห้วงอารมณ์รักและกำหนัดอันลึกล้ำ แม้จะดูดาษดื่นแต่กลับร้อนแรง ร้อนระอุราวกับสามารถสัมผัสประกายไฟทะลุกระดาษออกมาได้

ชิงโจวเสวี่ยไม่ประสีประสาในเรื่องเหล่านี้ ชีวิตสิบแปดปีของนางแทบไม่เคยข้องแวะกับผู้คนนอกบ้าน กฎเกณฑ์ในโลกหล้ายังไม่ทันได้เรียนรู้ นางก็ก้าวเข้าสู่ยอดเขาเซียนที่ตัดขาดจากโลกภายนอกเสียแล้ว

หลับตาลง ทว่าหัวใจกลับสงบลงไม่ได้ นางจึงตัดสินใจจุดโคมไฟขึ้นอีกครั้ง แล้วเปิดอ่านอย่างไม่มีอะไรทำ หลังจากที่ศิษย์น้องหญิงออกหนังสือเล่มต่อของเรื่อง "เรื่องคาวรักของแม่ม่ายเจ้าสำราญกับน้องสาวสามี" ออกมา นางก็นำมาแบ่งปันให้กับนางด้วยความใส่ใจ

ชิงโจวเสวี่ยเม้มริมฝีปากล่าง สีหน้าเคร่งขรึมตั้งอกตั้งใจอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย