บทที่ 30

บทที่ 30

หร่วนหมิงจูตื่นขึ้นมา นางพบว่าตนเองนอนหลับเลยช่วงเวลาทดสอบวิชาไปเสียแล้ว ทั้งยังพลาดเทศกาลโคมจันทราไปอีกด้วย

นางยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกมึนงงศีรษะอยู่บ้าง ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นหอมเจือความขมเล็กน้อยของยอดเขาหลิงซู่

"ศิษย์พี่" นางมองไปทางไป๋ซูด้วยความงุนงง "เหตุใดข้าจึงมานอนอยู่ตรงนี้"

"เจ้าเพิ่งจะทะลวงขอบเขตพลัง ยังไม่มั่นคงดีนัก ทั้งยังฝืนปะทะกับเปลวเพลิงปีศาจด้วยกำลังอย่างเต็มที่ จนกระทั่งกระทบถึงรากฐาน เกือบจะเกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้ว หากช้าไปอีกแค่หนึ่งเค่อ พลังฝีมือทั่วร่างของเจ้าคงถือว่าพินาศไปแล้ว"

เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้น ฟังดูคล้ายมีความรู้สึกโกรธจนไม่รู้จะตักเตือนอย่างไรดีเจืออยู่ หร่วนหมิงจูสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมอง พบว่าท่านอาจารย์ของนางกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าบดบึ้งเอ่ยดุ "ตอนนั้นเจ้าฝึกฝนจนจิตใจร้อนรนวุ่นวาย ทั้งยังบอกว่าอย่างไรเสียก็จะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ต่อให้ตักเตือนด้วยวาจาอย่างไรก็ไม่ยอมฟัง แล้วเจ้าเคยคิดถึงวันนี้บ้างหรือไม่"

หร่วนหมิงจูอ้าปากค้าง รู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด "ข้า"