บทที่ 28

บทที่ 28

พระจันทร์ในโลกมนุษย์กลมโตไม่ต่างจากบนยอดเขาเซียน และบัวลอยในโลกมนุษย์เมื่อตกลงไปในชาม ก็ดูราวกับดวงจันทร์ทั้งดวงร่วงหล่นลงกลางผืนน้ำ

ชิงโจวเสวี่ยคีบแป้งปั้นสีขาวนวลก้อนหนึ่ง ใช้แรงกดเบา ๆ ไส้งาดำข้างในก็ทะลักออกมา นางหยิบตะเกียบเขี่ยสีดำขึ้นมาลองชิมดูอย่างนึกสนใจ

"เจ้าไม่เคยทานบัวลอยหรือ"

หยุนซูเฉินขมวดคิ้วมองวิธีทานของนาง บัวลอยแบนลงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรูปเกือบสมบูรณ์

"ก่อนหน้านี้ไม่เคย อาจิ่นก็ไม่ได้ทำเช่นกัน" ชิงโจวเสวี่ยกลืนลงไปแล้วตอบช้า ๆ "หวานเกินไป เลี่ยนไปหน่อย แต่ก็ยังถือว่าอร่อยดี"

เมื่อครู่หยุนซูเฉินนึกสนุกขึ้นมา จึงพานางเหยียบสายลมบินตรงเข้าสู่โลกมนุษย์ที่จอแจ

ในยุคสมัยนั้น ศิษย์สายในแทบไม่มีคู่ครองคนใดจับคู่กัน วันหยุดเทศกาลโคมจันทราเพียงครึ่งวัน ใช้ชีวิตไปก็ไม่มีความหมายอะไรนัก จึงทำได้เพียงเดินเที่ยวเล่นที่เชิงเขาเท่านั้น

ยามพบกับเทศกาลหายากเช่นนี้ ที่เชิงเขามีของกินและของเล่นมากมาย หากพลาดไปคงน่าเสียดายแย่