บทที่ 27

บทที่ 27

หมู่บ้านในยามนั้นมีผู้คนทยอยจากโลกนี้ไป ปีหนึ่งล้มหายตายจากกันไปหลายคนก็ถือเป็นเรื่องปกติ จึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจอันใด แต่ทว่าหลังจากที่เหล่าคนเฒ่าคนแก่จากไป เคราะห์ร้ายนี้ก็มาเยือนคนวัยฉกรรจ์

คนแรกที่เสียสติคือมารดาบังเกิดเกล้าของหวางอู่ นางมักจะมีอาการเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวร่ำพึงรำพัน พูดจาเพ้อเจ้อไม่หยุดหย่อน นางเอาแต่บอกว่าใต้ผิวหนังมีลูกกลม ๆ กำลังมุดไปมุดมาสร้างความเจ็บปวดเสียดแทงใจ ยามที่คลุ้มคลั่งก็ใช้มือข่วนผิวเนื้อตัวเอง บอกว่าบนตัวงอกขนปุยออกมาทว่าท่อนแขนและข้อศอกที่เลิกแขนเสื้อขึ้นดูกลับไม่พบความผิดปกติใด ๆ

เชิญหมอมาหลายคนก็ไม่ช่วยให้อาการดีขึ้น ตรวจอย่างไรก็หาสาเหตุของโรคไม่พบ

สุดท้ายในยามดึกสงัดคืนหนึ่ง ท่ามกลางความหวาดกลัวและหวาดผวา นางก็เอาหัวโขกกำแพงจนตัวตาย

โลหิตสีชาดไหลย้อยตามแนวผนัง แปดเปื้อนจนชุ่มโชกไปทั่วเตียงนอน

งานศพยังไม่ทันจัดการให้ลุล่วง ภัยพิบัติครั้งใหญ่ก็มาเยือนอีกระลอก บิดาของหวางอู่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์เป็นครั้งที่สอง ไม่รู้ด้วยเหตุอันใดจึงพลัดตกจากลาดเขาและหายสาบสูญไปหลายวัน

ยามที่ตามหากลับมาได้ ร่างไร้วิญญาณก็ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ คล้ายมีร่องรอยถูกสัตว์ป่ากัดทึ้ง