บทที่ 26

บทที่ 26

ชิงโจวเสวี่ยและไป๋ซูเหยียบอยู่บนกระบี่ชิงซวง ด้านหลังยังลากหวางอู่ผู้มีอาการชักกระตุกไม่หยุดเอาไว้คนหนึ่ง

กระบี่วิญญาณเดินทางพันลี้ในหนึ่งวัน พวกนางใช้ความเร็วสุดขีดเร่งด่วนกลับมายังแดนไท่ชู ทันทีที่ถึงยอดเขาหลิงซู่ ไป๋ซูรีบหยิบยาลูกกลอนจากตู้ยัดใส่ปากหวางอู่ทันที แล้วกรอกน้ำแกงตามลงไปอีกหนึ่งอึก

ขณะที่นางกำลังวุ่นวายอยู่ ชิงโจวเสวี่ยไม่เชี่ยวชาญเรื่องวิถีโอสถ จึงไม่สามารถช่วยได้ นางจึงจำต้องเดินออกมา และกำลังเตรียมจะบินกลับไปสมทบกับหร่วนหมิงจูและหลินสวินเจินสองคน ทว่ากลับสวนทางเข้ากับเงาร่างคุ้นเคยสองร่าง

เป็นหยุนซูเฉินและหลิ่วสวินฉิน ดูคล้ายกำลังสนทนากระไรกันอยู่

ท่านอาจารย์เหลือบเห็นนางเข้า คล้ายมีความแปลกใจอยู่เล็กน้อย "เหตุใดเจ้าจึงกลับมาเล่า"

ชิงโจวเสวี่ยเล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ ให้ฟังโดยย่อ แล้วอดถามขึ้นมาไม่ได้ "นี่เป็นสิ่งที่เจ้าสำนักจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษหรือ"

"ไม่ใช่"

หยุนซูเฉินเอ่ย "ตามหลักแล้วเป้าหมายในการฝึกฝนครั้งนี้ ไม่ใช่การเลือกตามอำเภอใจของแดนไท่ชู—มีการปิดประกาศไว้ที่เมืองตั้งแต่เนิ่น ๆ ผู้ใดที่มีความประสงค์จะบำเพ็ญ ไม่ว่าจะยากดีมีจนหรือพรสวรรค์เป็นเช่นไร ล้วนสามารถลงชื่อไว้ได้"

"มารดาของหวางอู่เป็นปีศาจ" ชิงโจวเสวี่ยขมวดคิ้ว "เหตุใดจึงมาลงชื่อด้วยตนเองเล่า... หรือว่า อาจเป็นเพราะหวางอู่ลงชื่อไว้โดยไม่รู้ตัวกระมัง ท่านอาจารย์ ศิษย์อา ข้าขอตัวไปตามหาศิษย์พี่หญิงพวกนางก่อน—"