บทที่ 25

บทที่ 25

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่หยุนซูเฉินก็ไม่ยอมจับตะเกียบ เอาแต่เท้าคางมองนางด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ชิงโจวเสวี่ยคีบอาหารได้เพียงไม่กี่คำก็เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงค่อยๆ วางชามลง "อิ่มแล้ว"

"อย่างนั้นหรือ" หยุนซูเฉินอมยิ้ม "เช่นนั้นเต้าหู้อัลมอนด์ก็นำติดตัวกลับไปสักสองที่เถอะ"

"ท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบสิ่งนี้" ชิงโจวเสวี่ยชะงักไป นางคาดเดาได้อย่างแม่นยำทีเดียว

"เพราะปกติเจ้าชอบทานของรสหวาน สายตาเมื่อครู่ก็ยังคงอาลัยอาวรณ์วนเวียนอยู่กับชามที่ว่างเปล่าไปแล้วนั่นอย่างไร"

บางทีท่านอาจารย์อาจจะแค่ชินกับการเป็นคนละเอียดรอบคอบ และไม่ได้เจาะจงทำเพื่อนางคนเดียวเท่านั้น

แต่นางก็ยังคงคอยเฝ้ามองนางอยู่เสมอมาเป็นนิจศีล

นี่ควรจะเป็นประโยคธรรมดาๆ ประโยคหนึ่ง แต่ชิงโจวเสวี่ยกลับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกสงบสุขมั่นคง และความยินดีที่ลึกล้ำราวกับสายฝนในฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง

นางไม่รู้ว่าตนเองกำลังยินดีด้วยเหตุผลกลใด

หยุนซูเฉินสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของศิษย์ตัวน้อยดีขึ้นแล้ว แม้แต่น้ำเสียงก็ยังพลอยสดใสขึ้นมากไปด้วย "เช่นนั้นก็เชื่อฟังท่านอาจารย์เถอะ"