บทที่ 24

บทที่ 24

ราวครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาใกล้เข้ามาแล้ว

การคัดเลือกในครานี้กลับแตกต่างไปจากยามปกติ เจ้าสำนักเก็บงำข่าวเอาไว้ จนกระทั่งวันสุดท้ายจึงค่อยปล่อยข่าวลือออกมา การคัดเลือกในครานี้จะไม่ใช่การประลองบนเวทีและแดนลับแบบดั้งเดิมอีก แต่เปลี่ยนเป็นการลงเขาไปฝึกฝนแทน

ลงเขาไปฝึกฝนงั้นหรือ

บรรดาศิษย์ที่ฝึกฝนการประลองบนเวทีมาอย่างซื่อตรงอยู่หลายเดือนต่างอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ที่เร่งฝึกซ้อมเอาตอนจวนตัวก็พังไม่เป็นท่าอีกครั้ง

ยามเช้าของวันนั้น ชิงโจวเสวี่ยและคณะ ยืนเข้าแถวรอจับสลากอยู่หน้าตำหนักเจ้าสำนัก

ผ่านไปไม่นานนัก ก็เห็นบรรดาศิษย์พี่หลายคนที่อยู่ด้านในกำไม้ติ้วในมือแน่น สีหน้าอมทุกข์เดินออกมา "ไม่ลงมือปราบมารกำจัดปีศาจ ไม่แข่งกันให้รู้แพ้รู้ชนะ แต่กลับให้พวกเราเหล่าศิษย์สายตรง... ไปสอนพวกชาวนาบำเพ็ญเพียรเนี่ยนะ"

หร่วนหมิงจูได้ยินดังนั้นจึงเบิกตากว้างเล็กน้อย "นี่มันการฝึกฝนอะไรกัน"

"บางทีอาจไม่ใช่แค่ภารกิจเดียว เป็นการสุ่มกระมัง" หลินสวินเจินกล่าวกับชิงโจวเสวี่ย "ศิษย์น้อง ไม้นี่เจ้าเป็นคนจับเถอะ"

เมื่อถึงคิวของพวกนาง ชิงโจวเสวี่ยเลือกไม้อันหนึ่งตามใจชอบจากในกระบอกไม้ติ้ว เมื่อหยิบขึ้นมา สามหัวที่อยู่ด้านหลังก็ชะโงกเข้ามามุงดูทันที