บทที่ 23

บทที่ 23

อืม บำเพ็ญมาตั้งหลายปี ปากหวานขึ้นมาแล้วจริง ๆ

หยุนซูเฉินคิดในใจ แต่ศิษย์ผู้นี้มักพูดคำไหนคำนั้น นางคงคิดเช่นนั้นจริง ๆ ถึงได้เอ่ยปากออกมา

นางหัวเราะแล้วปล่อยผ่านไป

พอกลับถึงยอดเขาเฮ่ออี ก็กินอาหารรสจืดไปมื้อหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะพาหลานศิษย์ฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อ ทว่าวันนี้ชิงโจวเสวี่ยอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน ทั้งยังลงมือประลองไปสองสามรอบ เสื้อตัวในจึงเปียกชุ่มด้วยเหงื่อบาง ๆ

นางจึงไปอาบน้ำก่อน บานประตูแง้มไว้เบา ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงชิงโจวเสวี่ยดังมาจากด้านในว่า "...ท่านอาจารย์ ชุดของข้าตกอยู่ข้างนอกเจ้าค่ะ"

สมัยก่อนตอนที่ยังเด็กเพื่อป้องกันการจมน้ำ ชิงโจวเสวี่ยล้วนอาบน้ำอยู่ในห้องของตนเองโดยยืนแช่ในถังไม้

ตอนนี้รูปร่างของนางสูงไล่เลี่ยกับหยุนซูเฉินแล้ว ไม่มีข้อกังวลเช่นนั้นอีก ประกอบกับห้องของทั้งสองอยู่ห่างกันเกินไป นางจึงอาศัยความอนุเคราะห์ของหยุนซูเฉินมาใช้ห้องอาบน้ำด้วย

หยุนซูเฉินชะงักเมื่อได้ยินดังนั้น นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หยิบชุดที่พับไว้อย่างเรียบร้อยด้านข้าง ฝ่าละอองไอชื่นเข้าไปส่งให้ด้านใน