บทที่ 22

บทที่ 22

ยามที่มนุษย์เลิกพึ่งพาการมองเห็น ประสาทสัมผัสด้านอื่นจะพลอยเฉียบคมขึ้นอย่างผิดปกติ

ชิงโจวเสวี่ยตั้งจิตสงบรวมลมปราณ ดั่งเช่นการชมดอกไม้บาน ในยามนี้แม้แต่ความเร่งรีบก็มลายหายไป ช่วงเวลาที่รู้สึกได้ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ—เหล่านักรบถือกระบี่เช่นไร ใช้กล้ามเนื้อตรงแขนอย่างไร และพลังวิญญาณพลุ่งพล่านไปทางไหน

กระบี่ตวัดถัดไปจะพุ่งมายังทิศทางใด

ยามที่นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ยกกระบี่ขึ้นตั้งรับ ข้อมือสะท้านไหวเล็กน้อย รับกระบี่นี้ไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

ยามนี้มองเห็นวิถีการเคลื่อนไหวได้อย่างชัดเจนแล้ว

ทว่าริมหูพลันมีเสียงของศิษย์พี่หญิงหลินดังขึ้น "——หยุด!"

ค่ายกลภาพมายาหลอมละลาย ร่างของเหล่านักรบพลันหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ชิงโจวเสวี่ยกับหร่วนหมิงจูหันกลับไปมอง ปรากฏว่าไป๋ซูและหลินสวินเจินต่างก็ถูกภาพลวงตาที่เหลือบีบบังคับให้ออกมาจากวงล้อมด้วยกันทั้งคู่

"จำเป็นต้องแบ่งคนผู้หนึ่งออกไปคุ้มกันด้านหลัง ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังต่างคนต่างสู้" น้ำเสียงของหลินสวินเจินเจือความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย "หากเป็นการประลอง ยามนี้ย่อมแพ้พ่ายไปเสียแล้ว"