บทที่ 18

บทที่ 18

"คุณหนู จะมาหาซื้อกระบี่หรือ"

สภาพแวดล้อมที่มืดสลัวและกลิ่นอับชื้นซึ่งไร้ซึ่งแสงแดดมาแรมปี เสียงแหบพร่าของเถ้าแก่ดังขึ้น

คำถามนี้ช่างฟังดูแปลกประหลาด ที่นี่คือย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดบนเกาะเผิงไหล ผู้คนที่เดินข้ามไปมาต่างทำมาค้าขาย ส่งมอบเงินตราแลกเปลี่ยนสินค้ากันในคราเดียว เหตุใดจึงใช้คำว่า "หาซื้อ" เล่า

นั่นเป็นเพียงชายวัยกลางคนธรรมดาผู้หนึ่ง ชิงโจวเสวี่ยไม่อาจมองเห็นพลังฝีมือใดๆ บนตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเถ้าแก่หยุดลงบนใบหน้าของหยุนซูเฉินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชิงโจวเสวี่ย "ที่นี่มีนักกระบี่อยู่เพียงคนเดียว"

เขาโน้มตัวลง รื้อค้นหาจากกองสิ่งของเบ็ดเตล็ดที่สุมอยู่ด้านหลัง สุดท้ายก็หยิบกล่องผ้าแพรออกมากล่องหนึ่ง ยื่นส่งให้นางด้วยมือเดียว

หยุนซูเฉินรับมาเปิดดูก่อนเป็นคนแรก เผยให้เห็นตัวกระบี่ที่ทอประกายระยิบระยับราวกับสายน้ำ

ทว่านางกลับเอ่ยขึ้นว่า "ยังคู่ควรไม่พอ"

พลางส่งกล่องผ้าแพรคืนกลับไป นางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า "คนหาใช่คนธรรมดา แต่กระบี่กลับเป็นเพียงกระบี่สามัญ ยังมีเล่มอื่นอีกหรือไม่"