บทที่ 17

บทที่ 17

แดนไท่ชู นอกเมือง

ชิงโจวเสวี่ยชักกระบี่ที่คาดอยู่ตรงเอวออกมา กำเอาไว้ในมือ แล้วดีดตัวกระโดดขึ้นไปบนป่าไผ่ผืนหนึ่ง นางใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนยอดไผ่ ร่างกายอ่อนยืดหยุ่นราวกับลำไผ่เรียวบาง โยกไหวไปเล็กน้อยก็หาจุดศูนย์กลางความถ่วงได้ทันที

สองตาของคนธรรมดาทำได้เพียงมองเห็นต้นไผ่สีเขียวชอุ่มทั่วภูเขา

ทว่าเมื่อมองจากที่สูงลงมา ชิงโจวเสวี่ยกลับเห็นกลุ่มไอสีดำที่ไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย พลังปีศาจพวยพุ่งเสียดฟ้า

มีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามา ท้องแนบไปกับพื้นดิน คลานเชื่องช้า ส่งเสียงเสียดสีดังสวบสาบ

ชิงโจวเสวี่ยยืนนิ่งสงบไม่ไหวติง

เจ้าสิ่งนั้นน่าจะมีตบะอยู่บ้าง ไม่ได้รุ่มร่ามบุกเข้ามา จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง

ชิงโจวเสวี่ยจ้องมองพื้นดินไม่วางตา นางมองเห็นหางสีเขียวเข้มสายหนึ่งรางๆ

ปลายกระบี่ของนางมีไอเย็นระเหยออกมาน้อยๆ ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งบางๆ สัตว์ประหลาดตัวนี้ที่เขียนไว้ในประกาศจับคือขั้นแกนทองคำช่วงปลาย สูงกว่านางอยู่สองขอบเขตย่อย