บทที่ 16

บทที่ 16

"ศิษย์น้องหญิงหยุน" เจ้าสำนักแกล้งกระแอมเบา ๆ "เด็กคนนี้ มิได้ตั้งใจหรอกกระมัง"

"ท่านเจ้าสำนัก ข้าไม่ได้บอกว่าจะจัดการนางเสียหน่อย ท่านยังจะมาสอดเรื่องผู้อื่นอีกทำไม"

หยุนซูเฉินยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า นัยน์ตางามคู่นั้นกวาดมองข้ามมา ตกอยู่บนร่างของชิงโจวเสวี่ย สำรวจนางอยู่ครู่หนึ่ง

"ศิษย์เอ๋ย" นางเลิกคิ้วขึ้น "ไม่มาหาหรอกหรือ"

เจ้าสำนักยังอยากจะกล่าวอะไรอีกบางอย่าง แต่ชิงโจวเสวี่ยเดินตรงเข้ามาเองเสียแล้ว มือของนางถูกมืออีกข้างกุมไว้หลวม ๆ หยุนซูเฉินหลุบตาลงกล่าวเสียงเบา "ถือว่าเจ้าว่านอนสอนง่าย"

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกจากตำหนักชุนชิว

หยุนซูเฉินเงยหน้ามองตรงไปข้างหน้า ไม่มองนาง สีหน้าสงบยิ่ง มือที่กุมมือชิงโจวเสวี่ยไว้ก็ค่อย ๆ คลายออกเมื่อก้าวพ้นประตู

ชิงโจวเสวี่ยพลันกุมมือของนางแน่นขึ้น เอ่ยเสียงเบา "เรื่องนี้เพราะความเสียหายที่ข้าก่อขึ้นประเมินค่ามิได้ ท่านอาจารย์อยากลงทัณฑ์เช่นไรย่อมได้ ศิษย์ล้วนน้อมรับ"

หยุนซูเฉินขมวดคิ้ว "ลงทัณฑ์เจ้าแล้วมีประโยชน์อันใด"