บทที่ 15

บทที่ 15

รุ่งเช้าวันต่อมา ชิงโจวเสวี่ยเดินทางไปที่ยอดเขาหลิงซู่ นางมักจะไปในสภาพนอนแผ่ราบ แต่น้อยครั้งนักที่จะมาในสภาพยืนตัวตรงเรียบร้อยสง่าผ่าเผยเช่นวันนี้

ศิษย์พี่หญิงไป๋ซูพอเห็นหน้านางก็ตื่นตระหนก กลัวว่านางจะแขนขาขาดหายไปสักข้าง

ชิงโจวเสวี่ยอธิบายอย่างชัดเจนว่าคราวนี้ไม่ได้บาดเจ็บ ไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกัน เพียงแค่มารับยาเท่านั้น

หลิ่วสวินฉินพอได้ยินเงื่อนไขนี้ก็ตอบรับอย่างไม่ลังเลสมดังใจหมาย ราวกับกลัวว่าหลานศิษย์จะกลับคำ สมุนไพรวิเศษถูกมอบให้มาอย่างรวดเร็วเสียจนนางยังสั่งให้ไป๋ซูถอนเพิ่มมาอีกหลายต้น

"หยุนซูเฉินรู้เรื่องนี้หรือไม่"

หลิ่วสวินฉินเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ไม่รู้เจ้าค่ะ"

เซียนแพทย์สีหน้าเรียบเฉย "ทางที่ดีอย่าให้นางล่วงรู้ เกรงว่าจะเข้าไปขัดขวางเรื่องนี้"

กล้องยาสีดำสนิทลวดลายทองคำหมุนวนอยู่ในมือ ผู้อาวุโสหลิ่วดึงมีดเงินเล่มหนึ่งออกจากเอวแล้วยื่นให้ชิงโจวเสวี่ย