บทที่ 14

บทที่ 14

พักผ่อนอยู่หลายวัน หลังจากนั้น ชิงโจวเสวี่ยกับหร่วนหมิงจูได้เข้าร่วมพิธีรับศิษย์ที่มีคนน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แดนไท่ชู

เรื่องของชิงโจวเสวี่ยไม่ต้องเอ่ยถึงให้มากความ นางรับหยุนซูเฉินเป็นอาจารย์ท่ามกลางเสียงถอนหายใจของเจ้าสำนัก ส่วนหร่วนหมิงจูถูกหยุนซูเฉินเกลี้ยกล่อมอยู่พักหนึ่ง โวยวายอยู่หลายวัน ก่อนจะพบว่าบนยอดเขาของผู้อาวุโสจงก็มีศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายที่หน้าตาดีไม่เบา ทั้งผู้อาวุโสจงยังมีอัธยาศัยไมตรีค่อนข้างดีด้วย ดังนั้นใจนางจึงเริ่มเอนเอียงไปทางฝั่งโน้นทีละน้อย และลืมยอดเขาเฮ่ออีไปอย่างรวดเร็ว

ยามเย็นของวันนี้มีสายัณห์สีม่วงอ่อน ทอดตัวลงมาอย่างอ่อนโยนและสงบนิ่ง มองไปไกลๆ ทิวเขาสลับซับซ้อนเลือนราง ฝูงนกบินผ่านทิ้งจุดหมึกจางๆ ไว้เบื้องบนผืนฟ้ากว้าง

หยุนซูเฉินหาได้ยากยิ่งที่จะไม่ใช้วิชาตัวเบาเหินอากาศ ทว่ากลับผ่อนฝีเท้าลงเดินเล่นชมทิวทัศน์ที่ยอดเขาเฮ่ออีเป็นเพื่อนชิงโจวเสวี่ย

ศิษย์ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ผู้นี้—ดูเหมือนก็ไม่ได้ใหม่สักเท่าไรนัก ยืนอยู่ข้างกายของนาง บัดนี้สูงเทียมไหล่จนเคียงบ่าเคียงไหล่กับนางได้แล้ว