บทที่ 11

บทที่ 11

ระหว่างนั้นเอง ชิงโจวเสวี่ยอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปแตะสายน้ำที่กำลังถูกหยุนซูเฉินปรับเปลี่ยนให้เป็นรูปนกน้อย ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส สายน้ำก็กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งในพริบตา

รูปสลักน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

ชิงโจวเสวี่ยจ้องมองซากนกบนพื้น นัยน์ตาฉายแววเสียดายเล็กน้อย

หยุนซูเฉินดีดนิ้วหนึ่งที เศษน้ำแข็งเหล่านั้นพลันละลายหายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกต้มในน้ำเดือด จากนั้นจึงกลายเป็นน้ำเย็นซึมลงไปในรอยแยกของพื้น นางเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "นั่นอะไรหรือ"

บนท้องฟ้ามีเงาสองสายบินวนเวียนอยู่เนิ่นนานไม่ยอมลงมา ชิงโจวเสวี่ยสังเกตเห็นเช่นกัน นั่นคืออินทรีทองสง่างามสองตัว

เป็นอินทรีของหร่วนหมิงจู

เด็กสาวต่างเผ่าผู้เคยไปนั่งเรียนสายนอกเป็นเพื่อนกับนาง เคยนำลูกอินทรีทองสองตัวนี้ให้นางดู มันถูกหิ้วมาจากกรงในตลาดสด

นางบอกว่าพวกมันน่าสงสาร ขังไว้ในกรงไม่ได้ คนจงหยวนเลี้ยงอินทรีไม่เป็น

ต่อมาอินทรีทองทั้งสองถูกนางเลี้ยงดูจนรู้ความยิ่งนัก ทั้งส่งข่าว ส่งจดหมาย หรือแม้แต่ล่ากระต่ายป่าคาบกลับมาถือเป็นเรื่องง่ายดาย