บทที่ 12

บทที่ 12

ชิงโจวเสวี่ยกลับมาถึงยอดเขาเฮ่ออีในสภาพตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นละออง นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรู้สึกเช่นไร นางไม่ค่อยอยากให้หยุนซูเฉินเห็นสภาพเช่นนี้ จึงมุ่งตรงไปยังโรงอาบน้ำทันที

เปลี่ยนอาภรณ์ ชำระล้างฝุ่นผงและเหงื่อไคลจนสะอาดสะอ้านสดชื่นแล้ว เมื่อนางอุ้มเสื้อผ้าสกปรกของตนก้าวเท้าออกประตู ก็บังเอิญพบกับหยุนซูเฉินเข้าพอดี

ดูท่าทางหยุนซูเฉินจะไปห้องหนังสือ ทว่าเมื่อเห็นนางจึงหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ทุกครั้งที่ถูกสายตานั้นจ้องมอง ชิงโจวเสวี่ยจะเผลอยกขา ก้าวเดิน ไปหาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

"วันนี้ฝึกเป็นอย่างไรบ้าง" หยุนซูเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"อืม" นางครุ่นคิดก่อนตอบ "ก็ดีเจ้าค่ะ"

"มือของเจ้าเป็นอะไรไป"

หยุนซูเฉินเห็นเสื้อผ้ากองสีเทาทึบที่นางอุ้มอยู่ มีรอยเปื้อนโคลนเป็นสายๆ ทั้งยังมีมือข้างหนึ่งที่หดซ่อนอยู่ด้านล่างกำลังสั่นระริกเล็กน้อย

"ศิษย์พี่แห่งหอกระบี่ ประลองกับข้ามาหนึ่งกระบวนท่าเจ้าค่ะ"

หยุนซูเฉินบอกให้นางนำเสื้อผ้าไปเก็บไว้ เดี๋ยวอาจิ่นจะช่วยซักให้ ชิงโจวเสวี่ยลดแขนเสื้อลง ร่องรอยบาดแผลก็ยังคงมองเห็นไม่ชัดเจนนัก