บทที่ 10

บทที่ 10

ชิงโจวเสวี่ยแห้งเหือดไร้ซึ่งความชุ่มชื้นภายในจุดตันเถียน ทว่ามันยังคงถูกผู้เป็นเจ้าของร้องขอและเรียกหาอย่างไม่รู้จบ ค่อย ๆ ยุบตัวลงจนลึกสุดขีดคล้ายกับแผ่นเยื่อบาง

ท้ายที่สุดก็ระเบิดพลังสะท้อนกลับออกมา

หยุนซูเฉินยังคงอยู่บนยอดหน้าผา ในใจนับเวลาอย่างละเอียด พลันนางรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบกายลดลงอย่างฮวบฮาบ มีเกล็ดน้ำแข็งบางเบาเลื้อยขึ้นมาจากก้นหน้าผา ลวดลายเบ่งบานงดงามราวดอกไม้ผลิ

ถึงเวลาแล้ว

แสงสีทองเอ่อล้นออกมาจากปลายนิ้วของนาง นางทำมือเป็นเคล็ดวิชาซับซ้อนสายหนึ่ง กรีดผ่าอากาศว่างเปล่าออกเป็นเส้น นี่คือค่ายกลสลับตำแหน่งที่พบเห็นได้ทั่วไป ฝ่ายหนึ่งตั้งอยู่ก้นหน้าผา ชิงโจวเสวี่ยร่วงหล่นลงไปด้วยความเร็วสูงย่อมโผล่ออกมาจากค่ายกลบนยอดหน้าผาได้โดยตรง

ชิงโจวเสวี่ยตกลงบนพื้นกลิ้งไปหลายตลบ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งแล้วหมดสติไปทันที

ร่างของนางทิ้งตัวลงนอนอ่อนปวกเปียกบนพื้น หากไม่สังเกตให้ดีคงคิดว่าตายไปแล้ว อาภรณ์ทั่วร่างถูกสายลมกรีดจนขาดวิ่นไม่เป็นรูป ด้านล่างร่างของนางทับอยู่บนพงหญ้า ซึ่งไม่นานก็ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ชั้นหนึ่ง

หยุนซูเฉินดึงมือข้างหนึ่งออกมา แตะเบา ๆ ที่พวงแก้มของนาง มันเย็นเยียบเสียจนน่าตกใจ ยิ่งกว่าศพเสียอีก ทว่านางสัมผัสได้ว่าหัวใจดวงหนึ่งภายในร่างที่เย็นเฉียบนั้นยังคงเต้นระรัวเปี่ยมด้วยพลังชีวิต

รากวิญญาณน้ำแข็งธาตุเดียว